κοοπερατίβα "Μετέχνιο"

Mary Christman

2011-12-24T19:37:00.002+02:00

Σοκ και Αίσχος!!!

2011-12-09T16:06:00.004+02:00

Το Μετέχνιο αποκαλύπτει νέα, σοβαρή πρόκληση από τη μεριά των Σκοπιανών. Λίγες μέρες μετά την απόφαση-ντροπή του Δικαστηρίου της Χάγης σχετικά με το ελληνικό «βέτο» στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, το υπουργείο παιδείας των Σκοπίων προχώρησε στην έκδοση των νέων βιβλίων ιστορίας και γεωγραφίας. Για τα σχολεία.

Στα νέα αυτά βιβλία οι Σκοπιανοί ξεπέρασαν κάθε όριο ξεδιαντροπιάς, αφού εμφάνισαν χάρτες με την Ελλάδα μας να λείπει! Και σαν να μην έφτανε αυτό, χάρισαν αρκετά από τα νησιά μας στην Τουρκία (με το γκρι)!

Αυτά μαθαίνουν στα παιδιά τους οι απόγονοι των Αλβανοβούλγαρων!

Το περιστατικό έρχεται να καταδείξει πως όλα όσα ζούμε σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο παρά το καλοστημένο σχέδιο της Μέρκελ και του διεθνούς σιωνισμού να σβήσουν (στην κυριολεξία) την Ελλάδα από το χάρτη. Μας την είχαν φυλαγμένη γιατί ήμασταν πάντα τα κακά παιδιά της Ευρώπης, οι ανυπάκοοι, οι ρομαντικοί επαναστάτες, οι ασυμβίβαστοι. Και χτυπούν σήμερα τον πολιτισμό μας, γλώσσα, θρησκεία, ήθη και έθιμα, όπως ακριβώς (είναι σύμπτωση άραγε;) είχε υποδείξει πριν χρόνια ο Χένρι Κίσιντζερ.

Ο περιβόητος χάρτης που μαθαίνουν τα σκοπιανόπουλα γράμματα

Αυτά για όσους λένε ότι η κοοπερατίβα Μετέχνιο δεν ασχολείται με την πολιτική. Παλιογενίτσαροι... φραπέλληνες!

‘Για μένα, γλύκα, η φάση όλη είναι τα παιδιά. Όλα τους’

2011-12-04T14:22:00.000+02:00

Ο Ιούλιος Πτιμπέρ σε μια μίνι-συνέντευξη στη Ράνια Αγγέλου εξομολογείται

Ο Ιούλιος δεν είναι αυτό που θα αποκαλούσαν τα κανάλια ‘σταρ’. Το ντύσιμό του καθημερινό, ‘ελαφρώς ατημέλητο’, όπως και τα μαλλιά του∙ το βλέμμα του μετρημένο, καθαρό - βλέμμα ανθρώπου που ξέρει πολλά, τον συγκινούν ακόμα περισσότερα, όμως κάποιος μειλίχιος φόβος του χαρίζει τη σοφία της αυτοσυγκράτησης. Η πρόσφατη επιτυχία της θεατρικής παράστασης ‘Άλογο κούρσας’, ο διαφαινόμενος θρίαμβος του Ιούλιου στο ρόλο του Αλέξανδρου Περρή στη νέα ταινία ‘Η φλογέρα του Ρούμπικαν’ αλλά και ο –ενίοτε εκκωφαντικός – θόρυβος των media, δεν κατάφεραν να πλανέψουν έναν κατά γενική ομολογία ειλικρινή και βαθιά εσωτερικό καλλιτέχνη.

Ο Ιούλιος δεν φαίνεται σφιγμένος, ούτε προσπαθεί να το παίξει κάτι που δεν είναι. Ντροπαλό και εύθραυστο, τον συναντήσαμε στο εργαστήρι παιδικού θεάτρου που διευθύνει εδώ και δύο χρόνια, από τότε που βγήκε από τη φυλακή. Προσπαθώ να σπάσω τον πάγο πριν τον ρωτήσω για εκείνη τη σκοτεινή περίοδο της ζωής του: ‘Ωραία αυτή η ζωγραφιά. Είναι της κόρης σου;’

‘Όχι, είναι δικιά μου’ μου απαντά κάπως αμυντικά.

‘Είπα κάτι που σε πείραξε;’ τον ρωτώ σιγά.

‘Απλά κανείς δεν καταλαβαίνει, όλοι είναι έτοιμοι να σου χιμήξουν…απλά δεν μπορώ να εμπιστευτώ τους ανθρώπους, αυτό είναι όλο’.

Του χαμογελάω - ‘Έχει πολύ ωραία χρώματα…πολύ αισιόδοξα. Μάλλον χρειάζεται να’ σαι αρκετά αισιόδοξος για να μην τρελαθείς στη στενή’ λέω.

‘Διάολε ναι’ μου απαντά και στρίβει ακόμα ένα τσιγάρο. ‘Στη ψειρού το άρχισα…καταλαβαίνεις;…Πριν ανέπνεα μόνο τέχνη και την αγάπη των παιδιών’

‘Για μένα, γλύκα, η φάση είναι τα παιδιά’ μου λέει καθώς γυρνάει ανάποδα το καλαμάκι στην αμίτα του και μου την προσφέρει. ‘Όλα τους’ μου λέει και μου κλείνει το μάτι, ‘έχουν τη δική τους ομορφιά. Ένα-ένα τους’.

Το μυαλό μου αμέσως πάει στους ψιθύρους που είχαν διαρρεύσει στα media πριν μερικά χρόνια, και έκαναν λόγο για την αδυναμία του Ιούλιου στα παιδιά. Φυσικά τίποτα δεν είχε ποτέ αποδειχθεί, και ο Ιούλιος, που τότε εργαζόταν σαν κλόουν σε παιδικά πάρτυ, είχε αρνηθεί κατηγορηματικά το οτιδήποτε. Μάλιστα είχε απειλήσει να κινηθεί νομικά εναντίον οποιουδήποτε έκανε λόγο για τέτοια πράγματα, τα οποία είχαν καταστρέψει την καριέρα του ως ‘διασκεδαστή’ παιδιών.

Αφήνω την αμίτα στο τραπεζάκι δίχως να πιω, και προσπαθώ να το παίξω άνετη.
‘Ιούλιε, τί πιστεύεις για την κρίση που ζούμε τα τελευταία δύο χρόνια;’

‘Για μένα η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι πρωτίστως πολιτισμική. Γράψ’ το αυτό. Κρίση αξιών. Το χρήμα έχει αλώσει τα πάντα, και τώρα το στερούμαστε κιόλας. Μα τη φτώχεια δεν μπορείς να την αντιμετωπίσεις αν είσαι φτωχός από συναισθήματα. Ο πλούτος είναι στο δάκρυ’.

‘Και η τέχνη; Ποιος πιστεύεις είναι ο ρόλος της τέχνης αυτούς τους χαλεπούς καιρούς;’

‘Αυτός που ήταν πάντα. Σεμνή κυρά, φεγγαρόφωτο, αγρίμι. Τέλος!’

‘Παρά την επιτυχία σε ό, τι καταπιάνεσαι, φαίνεται πως μόνο η ενασχόληση με τα παιδιά σε γεμίζει. Μίλησε μου για αυτό’.

‘Κοίταξε να δεις, θα σου έλεγα ψέματα αν σου έλεγα πως τα βραβεία, οι διακρίσεις, τα φώτα και η φήμη δεν μου λένε τίποτα. Εισπράττω καθημερινά την αγάπη του κόσμου, δημιουργώ, και αυτό με κάνει να αισθάνομαι καλά. Είναι μία ένεση αυτοπεποίθησης, που τόσο χρειάζομαι. Όμως, όταν σβήνουν τα φώτα, όταν πέφτω στο κρεβάτι και είμαι εγώ κι ο εαυτός μου, ο Ιούλιος ρωτάει τον Ιούλιο: τί είναι πραγματικά αυτό που συνιστά το κέντρο της ύπαρξης; Τί είναι αυτό που θυμάσαι όταν ένα φθινοπωρινό αεράκι γεμίζει τα πνευμόνια με την μελαγχολική αύρα της λήθης; όταν ο γερομάστορας χρόνος κάνει τα πάντα να φαίνονται πρόσκαιρα και ευτελή, τί είναι αυτό που κρατά την καρδιά στη θέση της;…Λοιπόν, νομίζω ότι η απάντηση είναι τα παιδιά. Ένα διάνυσμα στραμμένο στο μέλλον, που μας γυρνά πίσω στο πιο γλυκό παρελθόν. Η ελπίδα, η ομορφιά του κόσμου. Και έτσι όπως τα ντύνουνε…’. Σταματά την πρότασή του στη μέση, παίρνει μια βαθιά τζούρα και συνεχίζει: ‘…είναι πραγματικά υπέροχα. Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;’

‘Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα’ συμπληρώνω.

‘Τί εννοείς; Ποιοι; Ποια ξέρουν;’ με ρωτάει αγχωμένα και κάνει να σηκωθεί από τη θέση του.

‘Όχι, δεν εννοώ αυτό, απλά συμπλήρωσα τον στίχο του τραγουδιού του Σαββόπουλου’ τον καθησυχάζω.

Φαίνεται να ηρεμεί, σιγοψιθυρίζει 3 φορές τη φράση ‘αγγελούδι είσαι’ και συνεχίζει: ‘συγνώμη, ταράχτηκα. Κάτι θυμήθηκα. Αυτό είναι όλο. Επίτρεψε μου να συνεχίσω. Εδώ στο εργαστήρι διδάσκω στα παιδιά σωματικό θέατρο. Είναι πολύ απαιτητικό, και μερικές φορές αναγκάζομαι να γίνομαι λίγο σκληρός προκειμένου να τα τιθασεύσω. Ραγίζει η καρδιά μου, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Όταν όμως βγαίνει μια φιγούρα, όταν βλέπω στα μάτια των παιδιών τη χαρά της προόδου, τότε έρχομαι λίγο πιο κοντά στο Θεό’.

‘Πιστεύεις;’ των ρωτάω.

‘Πιστεύω στο Θεό, ναι. Μόνο που δεν βρίσκεται εκεί ψηλά, αλλά εδώ’ μου λέει, δείχνοντας το μέρος της καρδιάς.

‘Ιούλιε, σ’ ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για αυτή την κατάθεση ψυχής. Έδειξες για ακόμα μία φορά, ότι εκτός από μεγάλος καλλιτέχνης, είσαι και μεγάλος άνθρωπος. Θα ήθελες να πεις κάτι στους αναγνώστες μας κλείνοντας;’

‘Εγώ σε ευχαριστώ Ράνια. Θέλω να στείλω ένα μήνυμα στους μικρούς μου φίλους. Παιδιά ελάτε στο εργαστήρι μου να παίξουμε, να χορέψουμε, να μάθουμε, να γλεντήσουμε. Εδώ θα βρείτε έναν πατέρα, ένα δάσκαλο, και, γιατί όχι, ένα φίλο. Και θα ναι τα γέλια σας, φυλαχτό και βάλσαμο για την ψυχούλα μου’.

Άγνωστη διαδρομή.

2011-11-20T23:18:00.002+02:00

Καλό αποκαλόκαιρο!

2011-09-09T13:22:00.002+03:00

Α. Έλα ρε, που’ σαι ρε μαν, πως τα περασάμε καλοκαιράκι; Πήγες πουθενά ρε;

B. Πήγα Ανάφη, ελεύθερο.

Α. Πςς..λένε πως το ελεύθερο είναι ξενοδοχείο δισεκατομμυρίων αστέρων!

Β. Κανονικά φίλε. Είχα την άμμο για στρώμα και για κουβέρτα τα άστρα, και το κόλλημα είναι ότι αυτά που βλέπουμε έχουν πεθάνει τρισεκατομμύρια χρόνια πριν. Εσύ ξέκλεψες καθόλου χρόνο από τη δουλειά για καμιά αποδρασούλα;

Α. Δεν έχω παράπονο, πήγα δυο βδομαδούλες στους δικούς μου στο χωριό.

Β. Κομπλέ…δύο βδομάδες φίλε. Θες 5 μέρες ίσα ίσα για να μπεις στο ρυθμό, και μετά αρχίζεις και ρολάρεις.

Α. Κανονικά φίλε. Γέμισα μπαταρίες. Πέταξα την πόλη από πάνω μου.

Β. Κανονικά φίλε.

Α. Κανονικά φίλε.

Β. Και οι άνθρωποι ρε στην επαρχία, άλλη φάση. Πάνω στην Ανάφη, γνωρίσαμε ρε ένα παππούλη πολύ γαμάτο. Έπινε τσίπουρα όλη μέρα με τα άλλα τα παππούδια, και στρίβανε και κάτι γάρα μισό μέτρο.

Α. Γαμάτοι μαλάκα. Και στο χωριό μου έτσι είναι τα μπαρμπάδια. Άλλοι ρυθμοί, πολύ πιο ανθρώπινοι. Εγώ γνώρισα μια γερόντισσα 95 χρονών μαλάκα, και με τον τρόπο που μου μίλαγε, τόσο σοφό, είχα χαθεί κανονικά. Εκείνη τη στιγμή σου λέω ήθελα να της κάνω έρωτα…

Β. Και η ντομάτα έχει γεύση ντομάτας.

Α. Και το αγγούρι είναι αγγούρι. Το κόβεις και μοσχοβολάει όλο το δωμάτιο. Ανάφη από παραλίες τί έλεγε;

Β. Απίστευτες. Ήταν κάτι παραλιάκια που ήσουν μόνος σου. Απλά είχε πολλές τσούχτρες.

Α. Αυτό σημαίνει ότι τα νερά ήταν καθαρά – κι άσε τις μπλε σημαίες.

Β. Πώς το’ πες αυτό πριν…’ξενοδοχείο δισεκατομμυρίων αστέρων’ – κανονικά. Κι ήταν και κάτι παιδιά με όργανα, και ανάβαμε κάθε βράδυ φωτιά…

Α. Μαλάκα κομπλέ…εμείς πάνω στο χωριό πηγαίναμε σε ένα πολύ προσεγμένο (αλλά καθόλου κυριλέ) μπαράκι με έντεχνα που έχει ανοίξει ένας παλιός αναρχικός…

Β. Δηλαδή γίνονται πράγματα στο χωριό…

Α. Ρε σου λέω πολύ κομπλέ.

Β. Μαλάκα έμαθα ντιτζεριντού φίλε. Μου έμαθε ένα παλικάρι με τζίβες ως τον κώλο. Ήταν όλος τατού μαλάκα. Και μαλάκα ήταν και ένας ντόπιος που μας πήγε με τη σχεδία για ψάρεμα, και βγάλαμε ένα σαλουμπάρδο 5 κιλά..

Α. Πσς γαμώ μαλάκα μου…σαλούμπαρδος, το καλύτερο ψάρι…

Β. Όχι μαν, άλλο είναι το καλύτερο “ψάρι” (κλείνει μάτι). Το γυναικείο…

Α. Το γυναικείο ψάρι;

Β. (γέλια) …για τα γκομενάκια λέω ρε! Έφαγες τίποτα;

A. Έπαιξα μια γειτόνισσα στο χωριό.

B. Ωραίος…είσαι λόκο.

Α. Άντε ρε, την κάνω.

Β. Άντε ρε μαν, πάουερ.

Α. Τηλεφωνάκι.

Νέο Ανέκδοτο!

2011-07-27T21:25:00.002+03:00

Γιατί πώς να το κάνουμε; Το καλοκαίρι και η ξεγνοιασιά της παραλίας χρειάζονται λίγο δροσερό, ζωογόνο, ευλογημένο χιούμορ.
Έτσι λοιπόν, η κοοπερατίβα μας σας προσφέρει το νέο υπερ-ανέκδοτο, για να το λέτε στις παρέες, στην εκδρομή, στον άντρα σας και όπου αλλού θέλετε.
Προετοιμαστείτε, πιάστε από τώρα τις κοιλιές σας και βρείτε ένα ομαλό έδαφος. Γιατί; Για τί άλλο; Μα γιατί θα κυληστείτε χάμω από τα γέλια.

πατήστε το link "Υπερ-ανέκδοτο" για να μεταφερθείτε στα ανέκδοτα και διαβάστε αυτό με τη σήμανση ΝΕΟ.

Τόπων Μύστες

2011-03-23T22:27:00.013+02:00

Ήρεμοι πια και ευτυχισμένοι, αφεθείτε στο ταξίδι προς τη μέθεξη μέσα από τη κοφτερή ματιά του Τάσσου Σώντερς.

Στο ντοκιμανταίρ αυτό, παρακολουθούμε τις πορείες τριών φαινομενικά διαφορετικών ανθρώπων που τους ενώνει συμπαντικά η ίδια ανάγκη. Είναι η ανάγκη να ανοίξουν περάσματα προς το θείο και αυτήν ακριβώς επιχειρούν να κοινωνήσουν μέσω του ντοκιμανταίρ σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η αναζήτησή τους θα τους φέρει πρόσωπο με πρόσωπο με την πνευματική τους υπόσταση. Θα τους παρασύρει στη δίνη της μυσταγωγίας. Εκεί όπου χορεύεις με το χάρο αντάμα και γίνεσαι αδερφός του.

Εκεί όπου μόνο ο αγνός γίνεται αρχηγός στο πανηγύρι, γιατί μόνος αυτός μπορεί να αντέξει τον πόνο του, μόνος αυτός μπορεί να γυρίσει πίσω καλλίτερος.

Οι "Μύστες" της ιστορίας αυτής, έρχονται ο καθένας από τους χρόνους και τα βιώματά του να μας μιλήσουν για την αλήθεια τους. Μα δεν τη λένε ολάκερη. Κι εδώ έρχεται η μαεστρία του Τάσσου Σώντερς να συμπληρώσει αυτό που δεν λέγεται. Τίθεται έτσι στο θεατή - κοινωνό της μυσταγωγίας - το αρχαίο ερώτημα: Μήπως όταν προσπαθούμε να στρέψουμε το βλέμμα μας ψηλά, εκεί ίσως όπου δεν φτάνει, καταφέρνουμε τελικά να δούμε μέσα μας (σύμφωνα και με την Ντορντονική διαδοχή "Θεός - Άνθρωπος - Θεάνθρωπος");

Αντί για απάντηση ο Σώντερς αφήνει τις υπέροχες εικόνες της φύσης, των "Τόπων" όπου το θαύμα συντελείται, να πουν τη δική τους αλήθεια. Να φανερώσουν το καλά κρυμμένο μυστικό τους.

Θεός και Άνθρωπος. Ουρανός και Γη. Το αέναο πάντρεμα των δύο υποστάσεων της ζωής είναι αυτό που θα μας διαφεύγει, όσο δεν προσπαθούμε, όπως οι τρεις αντι-ήρωες της ταινίας να κοιτάξουμε τον αντεστραμμένο καθρέφτη κατάματα. Σωτήρη, Μάρκο, Γιώργο... αυτή η ταινία είναι για σας...

Αφιερωμένο στον Κ.Κ!

Γιατί ηττήθηκε το ΕΑΜ;

2011-01-30T17:13:00.001+02:00

Γιατί ηττήθηκε το ΕΑΜ;

Μία εναλλακτική πολιτική ανάγνωση της ήττας του μεγαλειώδους κινήματος της Εθνικής Αντίστασης.

Γιατί το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, το μεγαλύτερο κίνημα που δημιουργήθηκε ποτέ στον Ελλαδικό χώρο, το οποίο έφτασε να αριθμεί 2.000.000 μέλη και 100.000 ένοπλους αγωνιστές, και το οποίο ουσιαστικά νίκησε τόσο τους Γερμανούς όσο και τους ταγματασφαλίτες, οδηγήθηκε στη συμφωνία της Βάρκιζας και, συνεπακόλουθα, στον ανηλεή διωγμό και αφανισμό; Πώς έφτασαν οι δυνάμεις της Αριστεράς στη θέση του κυνηγημένου και του διωγμένου κατά την περίοδο της λευκής τρομοκρατίας;

Η γερμανική κατοχή δημιούργησε ένα κενό εξουσίας στον Ελλαδικό χώρο – η παραδοσιακή πολιτική εξουσία, απομακρυσμένη στο Κάιρο ήταν ανύπαρκτη από τους αγώνες του λαού για ελευθερία και έλαβε την απαξίωση που της έπρεπε. Οι δοσίλογοι, μισητοί στα μάτια του λαού δεν είχαν καμία πιθανότητα να αντιμετωπίσουν την ορμητική αγωνιστικότητα των μαζών και διεσώθησαν μόνο χάρη στη στήριξη των Γερμανών και, στη συνέχεια, των Άγγλων. Το κενό που δημιουργήθηκε αποτέλεσε το ιδανικό έδαφος μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε ένα μεγαλειώδες κίνημα, που περιλάμβανε από μαχητικές απεργίες και διαδηλώσεις (που κατάφεραν να αναστείλουν την επιστράτευση που σχεδίαζαν οι Γερμανοί), συσσίτια και παράνομο τύπο, μέχρι εντυπωσιακές αντάρτικες ενέργειες και λαϊκή αυτό-οργάνωση στα χωριά της Ελεύθερης Ελλάδας. Μία πραγματική αναγέννηση, μία κοσμογονία έλαβε χώρα στα βουνά της Ελλάδας: πολιτιστικές δραστηριότητες, αυτό-μόρφωση, λαϊκά δικαστήρια, μία διοικητική δομή που ποτέ ως τότε δεν είχαν γνωρίσει τα απομακρυσμένα ορεινά χωριά και η οποία αγκαλιάστηκε από την πρωτόγνωρη συμμετοχή χιλιάδων απλών ανθρώπων που για πρώτη φορά πήραν τις ζωές τους στα χέρια τους.

Πολλά έχουν ακουστεί και γραφτεί, κυρίως σχετικά με το ρόλο της Αγγλίας, και μετέπειτα των ΗΠΑ, στην τελική συντριβή της Αριστεράς. Αν και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τον κομβικό ρόλο των Μεγάλων Δυνάμεων (αφού είναι πασιφανές πως δίχως τη στρατιωτική συνδρομή τους, οι ντόπιες εθνικόφρονες δυνάμεις δεν θα είχαν καμία τύχη απέναντι στον ΔΣΕ, πόσο δε μάλλον απέναντι στον ΕΛΑΣ νωρίτερα) , όλες οι σχετικές αναλύσεις τείνουν να υποβαθμίζουν, ή και να αγνοούν ολότελα, τις ευθύνες του ίδιου του ΚΚΕ, και συγκεκριμένα το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούσε το κεντρικό του πολιτειακό αίτημα, η λαγοκρατία.

Το αίτημα της λαγοκρατίας, αν και αρχικά συνεπήρε τις αντιστεκόμενες μάζες (…γιατί έχει πρόγραμμα λαγοκρατία, ζήτω-ζήτω το ΕΑΜ), αποδείχθηκε προβληματικό μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Ο λαός, εξουθενωμένος μετά από 4 χρόνια κατοχής, στερήσεων και σκοτωμών, δεν ήταν πρόθυμος να δεχθεί μία κυβέρνηση λαγών. Το (πολιτικά ανώριμο, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων) αίτημα για λαγοκρατία δεν βρήκε απήχηση σε ένα λαό ρημαγμένο, ο οποίος επιθυμούσε την επάνοδο στην ομαλότητα και μία ελεύθερη ζωή.

Αν στις ιαχές του πλήθους στην πλατεία Συντάγματος στις 18 Οκτωβρίου 1944 για ‘λαγοκρατία’ ο πολιτικάντης υπάλληλος των Άγγλων Γεώργιος Παπανδρέου ο Α’, εξαφανισμένος στο Κάιρο τα πύρινα χρόνια της Αντίστασης, έφτασε στο σημείο να απαντήσει το ιστορικό ‘πιστεύομεν και εις την λαγοκρατίαν’, αυτό το έκανε καθαρά για λόγους σκοπιμότητας, σε μια λαϊκίστικη προσπάθεια ενσωμάτωσης και αδρανοποίησης ενός κινήματος που είχε μόλις βγει νικηφόρο απέναντι στις δυνάμεις του ναζισμού. Ξεκάθαρα άνθρωπος των Άγγλων, ο Γεώργιος Παπανδρέου κέρδιζε απλώς χρόνο – γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η επερχόμενη Αγγλική επέμβαση, αλλά κυρίως η σταδιακή εξασθένιση της απήχησης του αιτήματος για λαγοκρατία, θα εξασφάλιζαν στην ντόπια αστική τάξη την επάνοδο στην εξουσία.

Γιατί είναι αλήθεια ότι η λαγοκρατία ήταν ξένη προς την πολιτική κουλτούρα της ελληνικής κοινωνίας. Το ΚΚΕ έχει κατηγορηθεί –και σωστά- ότι δεν ανέπτυξε ποτέ θεωρία και πρακτική προσαρμοσμένη στα ελληνικά δεδομένα, προσκολλημένο όπως ήταν στη Μόσχα. Αυτός ο δογματισμός έμελλε να του στοιχίσει τελικά τη νίκη – η ιστορία είναι αμείλικτη: κάτι που πετυχαίνει σε μία κοινωνία, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα συμβεί και σε μία άλλη. Μακριά λοιπόν από κάθε έννοια μηχανιστικού ντετερμινισμού, μπορούμε να διακρίνουμε καθαρά πως η μεταπολεμική ελληνική κοινωνία δεν ήταν διατεθειμένη να παραδώσει το τιμόνι της χώρας στους λαγούς, όσο και αν επιθυμούσε όντως μια βαθιά πολιτική και πολιτειακή τομή. Δεν υπήρχε η ιστορική εμπειρία, δεν υπήρχε η κατάλληλη θεωρητική προετοιμασία, δεν υπήρχε τελικά η εμπιστοσύνη στην εξουσία των λαγών.

Και φυσικά η ντόπια και η ξένη αντίδραση το χρησιμοποίησε αυτό στο έπακρο, διαστρεβλώνοντας φρικτά την έννοια της λαγοκρατίας και τρομοκρατώντας τον λαό σχετικά με τις υποτιθέμενα ολέθριες συνέπειες που θα είχε μία κυβέρνηση λαγών (θα σας πάρουνε τα σπίτια και τα χωράφια, θα σας σφάξουνε, κτλ.).

Και να λοιπόν που οι προπολεμικοί άρχοντες του τόπου, όλοι αυτοί που τα χρόνια του αγώνα υπήρξαν απόμακροι, αδιάφοροι έως και εχθρικοί απέναντι στην Εθνική Αντίσταση, χωρίς καμία λαϊκή νομιμοποίηση, πλήρως απαξιωμένοι στα μάτια της κοινωνίας (όπως και μερικοί από τους ίδιους παραδέχονταν), η παραδοσιακή λοιπόν πολιτική και οικονομική εξουσία, που είτε συνεργάστηκε με τον κατακτητή είτε λούφαζε στο Κάιρο, βρέθηκε να ξανακυβερνά τον τόπο.

Η συνέχεια είναι γνωστή – τη βιώνουμε ως τις μέρες μας…

Στην επόμενη ανάλυσή μας θα αναφερθούμε στο ρόλο των αλόγων στην αποστασία του 1965.

Άν ερχόσουν...

2010-11-24T03:59:00.001+02:00

του Γιώργου Παπαδάτου

Ο Γιώργος Παπαδάτος είναι ένας από τους σημαντικότερους εφοπλιστές της Μεσογείου. Διαθέτει στόλο 28 πλοίων και αντιπροσωπεύει τη νέα γενιά Ελλήνων που διακρίνονται διεθνώς. Γόνος οικογένειας εφοπλιστών. Παρ' όλα αυτά, ποτέ ο Παπαδάτος δεν επαναπαύθηκε στη σιγουριά του ονόματός του. Είναι άλλωστε γνωστό πως φοίτησε σε δημόσιο σχολείο, όχι φυσικά... λόγω χρημάτων (ή έλλειψής τους), ενώ ο πατέρας του τον έστειλε πρώτα να εργαστεί σε εταιρίες ξένων συμφερόντων για να γνωρίσει με αυτόν τον τρόπο τί σημαίνει σκληρή ζωή και εργασία.

Οι αγάπες του Παπαδάτου είναι δύο (3). Ο Ολυμπιακός και η -εδώ και 9 χρόνια αγνοούμενη- γυναίκα του, Μαρία, η οποία χάθηκε μυστηριωδώς σε ένα ταξίδι - αστραπή του ζευγαριού στη Σουηδία. Ο Παπαδάτος ποτέ δεν έκρυψε τον τεράστιο πόνο του, ενώ στενοί συνεργάτες του αναφέρουν ότι τα βράδια κάθεται στο γραφείο του μόνος, με ένα κομμάτι χαρτί και ένα μολύβι και γράφει σ' εκείνη. Γράφει με την ελπίδα -σωστή φωτιά που σιγοκαίει του τα σωθικά θα την έλεγες- πως κάποια αόρατη συμπαιγνία των άστρων θα στείλει σαν αεροφύσημα τα λόγια του στη Μαρία. Και θα συνεχίσει να το κάνει, διάολε, ως τη μέρα που εκείνη θα φανεί μπροστά του και θα του απλώσει το χέρι...

Ένα από αυτά τα γράμματα επέλεξε ο Παπαδάτος για να δημιουργήσει αυτό το βίντεο (είναι γνωστό στους κύκλους του πως ασχολείται με το Wavelab και το Premiere). Ο ίδιος απαγγέλει πάνω στην υπέροχη μουσική του Κώστα Χατζή, ενώ έχει επιμεληθεί και το βίντεο το οποίο έχει φτιάξει σύμφωνα με τον μοντέρνο τρόπο οπτικοποίησης τραγουδιών που κυριαρχεί στο Youtube. Ή μήπως το πήγε λίγο παραπέρα;

Η απάντηση δική σας...

Γ.Π.

Think twice.

2010-11-22T00:16:00.003+02:00

H κοοπερατίβα Μετέχνιο, στηρίζει την καμπάνια για την εξάλειψη του ανδρικού αυνανισμού.

Μπιλιμπόη Part 5 και τελευταίο

2010-11-13T22:40:00.009+02:00

Όσοι φίλοι δεν έχουν παρακολουθήσει το διήγημα "Μπιλιμπόη" από την αρχή, μπορούν να ξεκινήσουν από το Part 1 .

Εκείνη τη στιγμή ο Αλμπίνος βρισκόταν 200 μέτρα πιο πέρα, σε ένα λοξό δρομάκι που κατέληγε στην κεντρική πλατεία του χωριού – αγνώριστη σήμερα, έτσι γεμάτη με παρδαλές παράγκες σακάτηδων γελωτοποιών. Έχει έρθει όπως κάθε χρόνο στο πανηγύρι, και νάτος που βγαίνει σκασμένος στα γέλια από το αγαπημένο του σόου: τον μοναδικό Κίπεριτ Κέην. Νωρίτερα, είχε παρευρεθεί –και ξεκαρδιστεί- σε κάμποσα άλλα νούμερα: το παιδί με το χέρι-γάτα, την απέθαντη γιαγιά λουκουμά, το κορίτσι χωρίς πρόσωπο αλλά με τον πιο απίθανο κώλο και πλήθος άλλων εξαναγκασμένων δύστυχων υπάρξεων, γελοία θεάματα που διασκεδάζουν τις μάζες των αγράμματων, κουτοπόνηρων χωρικών.

Τί κέφι!

Το χωριό όλο γιορτάζει. Οι γουρουνοπούλες τεμαχίζουν η μία την άλλη στους έξι πάγκους που έχουν στηθεί στο κέντρο. Πιάτα, χαρτοπετσέτες και τσέπες γεμίζουν με μοσχοψημένο κρέας, τα φρικιά γρυλλίζουν στα κλουβιά και τους χαλκάδες τους, οι προσβολές και οι ροχάλες πάνε σύννεφο, οι χωρικοί βρίζουν και μασάνε και γελάνε, κατά περίεργο αλλά πολύ ευχάριστο τρόπο οι μισές κυρίες είναι πανέμορφες, μα εξίσου χοντροκομμένες και εριστικές, πλούσια στήθη σε απαίσια φορέματα μια χαρά, μόνο μην ανοίξουν το στόμα τους, όλοι περνούν καλά.

Μια γριά φορτωμένη ξύλα στην πλάτη καταφτάνει λαχανιασμένη και πριν προλάβει να φρενάρει συγκρούεται με δύναμη με το παιδί λαγόψαρο, aka Τίμπεριτ Κνόσετ.

Καμία αναστάτωση στις τάξεις των εκλεκτών προσκεκλημένων. Χαμπάρι δεν έχουν πάρει. Αυτή τη στιγμή άλλωστε κορυφώνεται το νούμερο του ιδιοφυούς παιδιού-ικέα. Είναι η στιγμή που ο αλμπίνος βγαίνει από την μαγική τέντα του Κίπεριτ Κέην, το μάτι του πέφτει αμέσως στη σφοδρότατη σύγκρουση (αυτουνού δεν του ξεφεύγει τίποτα) και τρέχει να βοηθήσει τον Κνόσετ, παλιό τρόφιμο του δημοτικού ενυδρείου. Ο Μπιλημπόης-γριά αντιλαμβάνεται την παρουσία του Πατέρα, διατηρεί την ψυχραιμία του, η μεταμφίεσή του είναι άψογη, δεν πρέπει να τα τινάξει τώρα όλα στον αέρα. Διάολε όχι τώρα.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι ο Μπιλημπόης διαθέτει κάποιου είδους σχέδιο. Όπως ο μέσος αναγνώστης θα έχει ήδη αντιληφθεί, η κατάστρωση οποιουδήποτε σχεδίου είναι πολύ πέρα από τις πνευματικές δυνατότητες του φίλου μας. Μα όσο του λείπει σε μυαλό (όλο) τόσο γεμάτος είναι από έρωτα και ακατάβλητη αποφασιστικότητα. Σήμερα είναι η μέρα του. Είναι η μέρα των παιδιών που τους απαγόρεψαν να παίζουν, των ερωτευμένων που τους απαγόρεψαν να κλαίνε, των στιγμών που δεν έγιναν γεγονότα, των καρπών που έμειναν για πάντα μέσα στη γη, των μοναχικών άστρων, του μοναχικού πότη στην ταβέρνα.

Καθώς ο αλμπίνος τείνει χείρα βοηθείας προς το λαγόψαρο, ο Μπιλιμπόης ορμά με εκρηκτική ταχύτητα και αρπάζει το χέρι του Πατέρα ανάμεσα στην τσακισμένη γνάθο και την κακοσχηματισμένη σιαγώνα του, ο Πατέρας βγάζει ένα διαπεραστικό γάβγισμα – όλοι γυρνούν. Ο τεράστιος προβολέας είναι στραμμένος τώρα πάνω τους, μια γριά φορτωμένη καυσόξυλα να δαγκώνει έναν αλμπίνο και το λαγόψαρο να σπαρταρά, κάποιοι ήδη βάζουν στοιχήματα, οι κυρίες σέρνουν τον όχλο που κυκλώνει το περίεργο τρίο πανηγυρίζοντας, ο αλμπίνος ουρλιάζει και κλαίει, το σαγόνι του Μπιλιμπόη έχει κλειδώσει με το χέρι μέσα, το ξύλα αναπηδούν στη ράχη του καθώς μασά ρυθμικά τον Πατέρα. Τυφλό μίσος-εκδίκηση, είναι ο απαγορευμένος έρωτας που διπλαμπαρώνει το σαγόνι του, οι τόσες και τόσες νύχτες μοναξιάς, μα κι αυτό υποχωρεί, θέλει μόνο να του φάει το χέρι, μία συστάδα μυών έχει αποκολληθεί, το παιδί-λαγόψαρο ασθμαίνει μέσα από τα βράγχια του, ο Πατέρας το πατά και το λιώνει κατά λάθος, ξαφνικά μια φωνή σταματά τη δράση – είναι η Μιράντα.

‘Άσε τον μπαμπάκο μου!’, ‘καλέ μπαμπάκο θα σου βάλω μπεταντίν’, ‘με αυτά που κάνεις χάνεις και το δίκιο σου αγάπη μου’.

Μα το σαγόνι δεν ανοίγει πια, το χέρι αποκολλάται και ο πατέρας εκτινάσσεται προς τα πίσω και προσγειώνεται λιπόθυμος. Ο Μπιλιμπόης μένει με το χέρι στο στόμα να κοιτά αποσβολωμένος τη Μιράντα - ξεφορτώνεται τα ξύλα, την αρπάζει απ’ το χέρι και αρχίζουν να τρέχουν – τρέχουν δίχως να κοιτούν πίσω. Καθώς επιταχύνουν ιδροκοπάϊν, η Μιράντα ψελλίζει ‘το χεράκι του μπαμπάκου’ και με λυγμούς επαναλαμβάνει την τελευταία λέξη: ‘του μπαμπάκου’. Οι παραφουσκωμένοι από τη γουρουνοπούλα χωρικοί εγκαταλείπουν ξερνώντας την καταδίωξη λίγα μέτρα παρακάτω, και το ζεύγος καταφεύγει με ασφάλεια στις παρυφές του δάσους που περικλείει το χωριό.

Φτάνοντας στη σπηλιά, το σαγόνι του Μπιλιμπόη επιτέλους χαλαρώνει και το κατάλευκο χέρι πέφτει στο χώμα. Τα ρουθούνια του Κεραυνού τρεμοπαίζουν, γυρνά προς το κομμένο μέλος και βγάζει ένα σπιρτόζικο χλιμίντρισμα. Είναι ξανά κοντά στον αγαπημένο του! Η απρόσμενη χαρά του δίνει μία δύναμη σχεδόν νιτσεϊκή, σπάει την αλυσίδα του, παίρνει το κομμένο χέρι στο στόμα και καλπάζει έξω από τη σπηλιά, για να γκρεμιστεί σε μια χαράδρα τετρακοσίων μέτρων λίγα δευτερόλεπτα αργότερα. Σαν από κβαντική τηλεπάθεια, ο Αλμπίνος πεθαίνει την ίδια ακριβώς στιγμή στα επείγοντα περιστατικά.

Η σπηλίτσα τους τα’ χει όλα: ένα μεγάλο τσουκάλι, τσουμπλέκια όλων των ειδών, ένα ξύλινο τραπέζι, διπλό αχυρένιο στρώμα, ένα βιβλίο, τομάρια αρκούδας για χαλιά, κεφάλι αρκούδας λιμπελότ, και μια καλοσκαμμένη τρύπα στη γωνία. Όλα τοποθετημένα για να τα φτάνει η Μιράντα, όλα μεταμορφωμένα από το μαγικό χέρι της αγάπης - εδώ έχει πάντα αχνιστή σούπα, εδώ δεν λείπουν ποτέ τα τραγούδια, μήτε η ζεστασιά από τις καρδιές.

Νέο ανέκδοτο

2010-09-29T00:49:00.003+03:00

Μετά από τον πρωτοφανή σάλο που δημιουργήθηκε γύρω από τα σπαρταριστά και θεότρελα ανέκδοτα της κοοπερατίβας μας, έρχεται η νέα υπερ-βόμβα μεγατόνων γέλιου.

Δείτε το νέο καταπληκτικό ανέκδοτο της συλλογής μας.

Γέλια μέχρι.... δακρύων!!!

Ένα βιβλίο για το καλοκαίρι

2010-07-22T21:42:00.002+03:00

Κώστας Χαρδαβέλλας

‘Όσα δεν είπα και δεν έγραψα’

Εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί, 1997

- Γιατί ρε Κώστα, δεν κάθεσαι να γράψεις όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα που έζησες και που ίσως δεν είναι μόνο δικά σου;

Ήταν σαν να άνοιγε τις αμπάρες ενός πύργου, με πολλούς θησαυρούς, αλλά χρόνια κλεισμένου και σιωπηλού. Ήταν σαν να γκρέμιζε ένα φράγμα μέσα μου και να έδινε μορφή στη λαχτάρα που είχα εντός μου και να της έβαζε φωτιά.

Κ.Χ.

Στις πάνω από 510 σελίδες του γοητευτικού του πονήματος, αυτής της πραγματικής κατάθεσης ψυχής, ο δημοσιογράφος Κώστας Χαρδαβέλλας δίνει τη θέση του στον συγγραφέα Κώστα Χαρδαβέλλα, για να μας ξεδιπλώσει τις εμπειρίες μιας ταραχώδους 30χρονης πορείας, μιας πορείας παράλληλης με την σύγχρονη ιστορία της ρωμιοσύνης.

Ο Κώστας Χαρδαβέλλας, σ’ αυτό το δεύτερο βιβλίο του, παίζει με τις λέξεις, με τα χρώματα και με τα αρώματα.

Ταξιδεύει μέσα στο ουράνιο τόξο τριάντα χρόνων δημοσιογραφίας, μετά κατεβαίνει στον πολύχρωμο κήπο των αναμνήσεων και τέλος ανοίγει το σεντούκι με τους πολύτιμους θησαυρούς, εκεί που μέχρι σήμερα έκρυβε όσα έζησε και ΔΕΝ έγραψε, όσα έμαθε και ΔΕΝ είπε. Ίσως το βιβλίο να μοιάζει και μ’ ένα χορό αγγέλων –ή και δαιμόνων- με ανθρώπους που τους ζήσαμε χθες ή τους συναντάμε και σήμερα, με ανθρώπους που σίγουρα καθόρισαν κάποια στιγμή τη ζωή μας.

Αυτή είναι η σκυτάλη που παραδίδει σήμερα ο βετεράνος ρεπόρτερ στη γενιά των νέων δημοσιογράφων με την κραυγή, που είναι και η προσωπική του αγωνία:

«Παιδιά, τη δημοσιογραφία και τα μάτια σας»

Παραθέτουμε εδώ μερικά εδάφια που σταχυολογήσαμε, με μεγάλη ομολογουμένως δυσκολία, αφού ο ωκεανός αυτός των αναμνήσεων μιας ζωής, δύσκολα μπορεί να βρει δικαίωση σε δυο τρεις αράδες.

Για τον «δικό του Αντρέα»…

Ήταν στιγμές που έβγαζε την πρωθυπουργική του αμφίεση και γινόταν ένας γλυκύτατος, εγκάρδιος και τρυφερός άνθρωπος – φίλος. Για μένα, έτσι κι αλλιώς, το ουράνιο τόξο του δικού μου Ανδρέα, έσβησε στο Χέρφηλντ. Κι αν σήμερα αποκαλύπτω μερικά μόνο από τα γεγονότα που έζησα κοντά του, νιώθω ότι εκτελώ ένα χρέος τιμής και αγάπης στον άνθρωπο που τόσα πολλά χρωστάμε όλοι μας.

Για τον Γιάσερ Αραφάτ…

Ο Γιάσερ Αραφάτ, μεγάλος φίλος της Ελλάδας, με δεχόταν πάντα στο μυστικό του γραφείο στη Βηρυττό και μου άπλωνε τα μεγάλα του όνειρα για την επιστροφή του παλαιστινιακού λαού στα πατρογονικά εδάφη.

Για τον έρωτα στα χρόνια της χολέρας…

Κοιμηθήκαμε μαζί, την ώρα που ανέτειλε πια ο ήλιος. Όλη τη νύχτα δεν ξεκολλήσαμε ο ένας από τον άλλο. Όλη τη νύχτα δε σταμάτησαν να πέφτουν βόμβες, οβίδες και όλμοι γύρω μας. Κάναμε έρωτα και νιώθαμε την υπέρτατη ηδονή και συγκίνηση των νικητών της ζωής απέναντι στο θάνατο, καθώς οι ρουκέτες σφύριζαν έξω από τα παράθυρα του σπιτιού.

Για την αναχώρηση των αγγέλων…

Ψάχνω πάντα να τους βρω στα όνειρά μου ή σε στιγμές που μένω με τον εαυτό μου. Έχοντας πάντα ένα αναμμένο, έτοιμο τσιγάρο για το Γιώργο [Γεννηματάς], ένα λουλούδι της θάλασσας για τη γοργόνα μου, το Μελινάκι [Μερκούρη], και ένα αερόστατο για το φίλο μου, τον Αντώνη [Τρίτσης], να μπούμε μέσα και να ταξιδέψουμε σε μακρινούς τόπους, της φωτιάς και της επανάστασης.

"Recital (a night with Robert Kolovos)"

2010-05-08T11:53:00.004+03:00

Από την πολυσυζητημένη περφόρμανς του Ρόμπερτ Κολοβού στου Beberman Theatre του Τσικάγο.

"Μου 'πες ψέμματα"

2010-05-08T11:49:00.001+03:00

Ένα (πολύ σύντομο) ερωτικό δράμα.

Σε είχα θαυμάσει κείνη τη μέρα...

2010-03-31T18:31:00.007+03:00

Σπάει τη σιωπή του.

15αύγουστος

2010-01-20T19:52:00.002+02:00

15αύγουστος. Αθήνα. Μόνος.

Μόνος;

Οι ερωτευμένοι δεν είναι ποτέ μόνοι. Κι εγώ έχω την κουκλάρα μου.

Η κουκλάρα της μεσογείου. Έτσι τη λέω εγώ την Αθήνα. Όχι όμως την όποια και όποια Αθήνα. Όχι την κάθε Αθήνα, την Αθήνα του καθενός. Όχι-όχι φίλε μου. Για την άλλη Αθήνα μιλάω. Τη δικιά μου Αθήνα. Με πιάνεις;

Η κουκλάρα μου λιάζεται, επιτέλους ήσυχη απ’ τους παρείσακτους - τους παρείσακτους φραπέλληνες, τους κατ’ ευφημισμόν ‘αθηναίους’. Αυτοί δεν ξέρουν τα κάλλη της. Μύωπες - κοιτούν μα δε βλέπουν.

Εισπνέουν αλλά δεν μυρίζουν.

Περπατάν κι όμως –για κοίτα τους!- δε παν ρούπι.

Και έτσι η κουκλάρα μου περιμένει να φύγουν για να αποκαλύψει, ανοιχτοχέρα ξελογιάστρα, τις μυρουδιές της.

Ρουφάω τον ελληνικό μου στον καφενέ της Ρούμπαινας. Και τι καφές...αγίασμα.

Ο κυρ-Μένιος ο Κιθάμπουρας περνά με τη λατέρνα του. Βγάζει το γαρύφαλλο που’ χει χρόνια στερεωμένο στο αυτί και μου το προσφέρει. Το φέρνω στα ρουθούνια μου και αφήνομαι.

Η γειτoύνισσα απέναντι ανοίγει το παραθύρι της για να ποτίσει το βασιλικό στο περβάζι.

Καλημέρα Αθήνα!

Κλαίω.

"Αριστερός και Χωρισμένος"

2010-01-05T23:29:00.007+02:00

μια ταινία του Νέλλου Σιδέρη

Η κοοπερατίβα μας βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να παρουσιάσει για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό τη νέα δημιουργία του Νέλλου Σιδέρη Αριστερός και χωρισμένος. Η ταινία αυτή είναι η δεύτερη δημιουργία του Σιδέρη, του ανθρώπου που δυο χρόνια πριν μας έδωσε το καταπληκτικό Μεταίχνιο ταράζοντας τα εφησυχασμένα νερά της "ελληνικής" φιλμογραφίας.

Πιστός στο κινηματογραφικό είδος που υπηρετεί και για το οποίο λοιδορήθηκε από κοινό και κριτικούς στο χειμερινό φεστιβάλ του Κάλγκαρι, ο Σιδέρης συναντιέται ξανά εδώ με τους μόνιμους πρωταγωνιστές του, Χάρη Φανό και Πέτρο Τσοτσώνη, πλαισιωμένους αυτή τη φορά από την καλλιτέχνι Σώτη Κηπουργού Κολοβού.

Τα διλήμματα που προκύπτουν αβίαστα από την ταινία έρχονται να υπογραμμίσουν απλώς (και όχι φυσικά να "αναδείξουν") την ψυχοσύνθεση του κεντρικού χαρακτήρα, ο οποίος έχει ξεκάθαρα απολέσει τον ίδιο του τον εαυτό. Η σύγκρουση (όχι μόνο εσωτερική) είναι παρούσα σε όλη τη διάρκεια της ταινίας και επιζητά διαρκώς το αυτοεκπληρούμενο τέλος. Θα είναι όμως το τέλος αυτό μία ακόμα αρχή ή ο ήρωας θα συντριβεί στην ίδια του τη διάψευση; Ο Σιδέρης οδηγεί με μαεστρία στη λύση του δράματος όπως μόνο αυτός ξέρει. Για το λόγο αυτό άλλωστε έχει ονομαστεί ο "απάτσι" του κινηματογράφου από τους εφτά οπαδούς του ή, όπως λέει ο Πέτρος Τσοτσώνης: "Ο Σιδέρης είναι η αιτία που ζω και αναπνέω σήμερα, εδώ, μαζί σας".

Καλή σας διασκέδαση...

Η Μαϊμού και το Βιολί

2009-12-23T19:38:00.004+02:00

Έχουμε την ιδιαίτερη χαρά να φιλοξενούμε σήμερα το αλληγορικό διήγημα 'Η Μαϊμού και το Βιολί', αγνώστου συγγραφέως.

Στο λιτό αυτό διήγημα, ο άγνωστος συγγραφέας φαίνεται να έχει κατορθώσει το ακατόρθωτο: μέσα σε λίγες μόνο αράδες, σκαριφεί ένα διήγημα λυρικό, αλληγορικό, αλλά και ταυτόχρονα ένα ηχηρό ράπισμα εναντίον τόσο της αλληγορίας, όσο και του λυρισμού.

Η μουσικότητα των λέξεων (βιολί) και η μαγευτική συγκινησιακή ατμόσφαιρα (αεράκι) μιλούν, ακυρώνοντας στην πράξη τους μεταφυσικούς διαχωρισμούς σημαίνοντος-σημαινομένου, γλώσσας-μεταγλώσσας, υλικού και συμβολικού κόσμου.

Ταυτόχρονα, οι απόκληροι, οι ''άλλοι", οι διαφορετικοί βρίσκουν εδώ έναν απρόσμενα τρυφερό συμπαραστάτη.

Ιδού:

Η μαϊμού καθόταν σκεφτική στο ψηλότερο κλαρί του γκαραντού. Σήκωσε για λίγο το βλέμμα της και αντίκρισε το δάσος που απλωνόταν πέρα ως τον ορίζοντα – σουρούπωνε.

Ένα ελαφρύ αεράκι χάιδεψε τις τρίχες των αυτιών της. Άνοιξε τη σκαλιστή θήκη και έβγαλε το βιολί. Έπιασε με το πόδι το δοξάρι και το’φερε στο αριστερό της χέρι.

Πόσο την κορόιδευαν όταν ήταν μικρή γι’ αυτή τη μικρή της ιδιαιτερότητα: και τι δεν της είχαν κάνει για να την μάθουν να παίζει με το δεξί. Γονείς, άλλα πιθήκια, όλοι. Μα του κάκου...

Καθώς οι πρώτες νότες κύλησαν σμίγοντας με την απογευματινή αύρα του δάσους, η μαϊμού βούρκωσε.

‘Είναι αυτό τέχνη;’ αναρωτήθηκε σιωπηρά. ‘Και, τελικά, τι είναι Τέχνη;’

Τώρα τα δάκρυα είχαν μουσκέψει τα μάγουλά της. Μα συνέχιζε να παίζει, και ο σκοπός της γινόταν όλο και πιο οξύς, όλο και πιο διαπεραστικός: με το βιολί έπαιζε τώρα η ίδια της καρδιά.

Ναι – η ίδια της η καρδιά.

-------------------------------

Γλυκιά μου μαϊμού, μη σταματάς ποτέ να παίζεις. Τι σημασία έχει αν είναι Τέχνη; Σημασία έχει να παίζεις.

Γλυκιά μου μαϊμού, συνέχιζε να παίζεις.

Ας γελάσουμε λοιπόν!

2009-11-07T20:17:00.030+02:00

Η κοοπερατίβα "Μετέχνιο" υπερήφανα παρουσιάζει τη νέα θεματική ενότητα με τίτλο "Χιούμορ" με σκοπό το γέλιο που τόσο λείπει από τη ζωή σου, τη ζωή μου, τη ζωή μας. Άλλωστε, σύμφωνα με "έρευνες" που έκαναν επιστήμονες της Αμερικής (πανεπιστήμιο Στέπλχορν του Ουισκόνσιν) το γέλιο κάνει καλό. Ας γελάσουμε λοιπόν...

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!
Η δημοσίευση αυτή θα ανανεώνεται συχνά, οπότε καλό θα ήταν να επισκέπτεσθε τακτικά τη θεματική ενότητα "Χιούμορ" για να διαβάζετε πάντα τα πιο "θεότρελα" και τα πιο "κουφά" ανέκδοτα!!!

ΝΕΟ

Ο... ΠΕΤΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟ... "ΒΙΟΛΙ" ΤΟΥ...

Πάει λοιπόν ο πατέρας του Πετράκη να πει κάτι στο γιό του, που ήταν στο δωμάτιο με την πόρτα κλειστή. Ανοίγει ανυποψίαστος την πόρτα και τί να δει; Ο φίλος μας ο Πετράκης να έχει βγάλει έξω το πουλάκι του και να το παίζει. Αφού άλλαξε πέντε(!) χρώματα ο πατέρας, βρίσκει τη δύναμη και φωνάζει του γιου του.

-Πετράκη! Γιατί παίζεις με το πουλάκι σου;

κι ο Πετράκης:
-Και τί ήθελες βρε πατέρα; Να παίζω με κανα πηρούνι και να βγάλω το μάτι μου;

Ο πατέρας κόκκαλο. Δεν την περίμενε τέτοια απάντηση με τίποτα. Εν τω μεταξύ, η μάνα του Πετράκη, ψάχνοντας για τον πατέρα σε όλο το σπίτι, γιατί μάλλον κάτι τον ήθελε, φτάνει στο δωμάτιο, όπου εξελίσσεται η... ακατάλληλη... σκηνή. Βλέπει τον Πετράκη, με το πουλάκι του έξω, ουρλιάζει και ρωτά όλο οργή:

-Πετράκη! Δεν ντρέπεσαι καθόλου; Μα να παίζεις με το πουλάκι σου;

Το λόγο τότε πήρε ο πατέρας.
-Άσ'το βρε Φρόσω το παιδί. Δεν καταλαβαίνεις;
-Τί να καταλάβω δηλαδή, που να μή σώσω και καταλάβω; ρωτά η μάνα, κατακόκκινη.
-Ε, να... το παιδί μας φροντίζει για τα μάτια του.
-Για τα μάτια του; Πώς αυτό;
-Βρε άμα δεν τον αφήνεις να παίξει με το πουλάκι του, θα παίξει με κανένα πηρούνι και μετά... ποιός σου εγγυάται εσένα ότι δεν θα βγάλει κανένα μάτι το παιδί;
-Βρε σα να 'χετε δίκιο μου φαίνεται, λέει η μάνα και τότε σκάνε όλοι μαζί στα γέλια. Ο πατέρας, η μητέρα και ο Πετράκης με το πουλάκι ακόμα στο χέρι του.

Από τότε, δεν απαγόρευσαν στον Πετράκη τίποτα, αν και... καλού κακού δεν τον ξαναάφησαν να κλείσει την πόρτα του δωματίου του. Καταλαβαίνετε βέβαια το γιατί...

ΤΟ... ΑΝΕΜΟΓΚΑΣΤΡΙ

Είναι η Κατινιώ και ο Μιχαλιός. Ζευγάρι. Η Κατινιώ πιθανόν είναι έγκυος.
- Μιχαλιό μου μάλλον είμαι έγκυος
- Είσαι σίγουρη βρε γυναίκα, γιατί δεν είναι εποχές για παιδιά, έχουμε οικονομικές δυσκολίες.
- Έτσι νομίζω, θα πάω και στο γιατρό για να σιγουρευτώ
Και μια και δυο κινάει για το γιατρό, ο οποίος της λέει.

- Κατινιώ μου δεν είσαι έγκυος, το μωρό δεν είναι μωρό αλλά αέρας.
- Αέρας γιατρέ; Δεν είμαστε καλά.
- Αέρας Κατινιώ.
- Δηλαδή γιατρέ μου είναι ανεμογκάστρι;
- Ναι Κατινίω μου!

Μετά από λίγο η Κατινιώ τηλεφωνά χαρούμενη στη δουλειά του άντρα της. Εργαζόταν σε συνεργείο αυτοκινήτου. Μόνο που εκείνες τις μέρες ο Μιχαλιός ήταν πολύ απασχολημένος με εξωτερικές δουλειές και έτσι όσες φορές και να τον έπαιρνες τηλέφωνο στη δουλειά, αυτός... έλειπε. Έτσι το τηλέφωνο το σήκωσε ένας συνάδελφός του, που ήξερε την Κατινιώ, μια που έκαναν παρέα με τον άντρα της.
Η Κατινιώ χαρούμενη λέει στο συνάδελφο του άντρα της:
- Όταν έρθει ο Μιχαλιός να του πείτε ότι το μωρό δεν είναι μωρό, αλλά αέρας.

Το μεσημέρι ο Μιχαλιός στεναχωρημένος λέει στη γυναίκα του:
- Τι είναι αυτά που είπες στο συνάδελφό μου;
- Δεν χάρηκες Μιχαλιώ μου που δεν είμαι έγκυος;
- Χάρηκα, αλλά μετά από αυτά που είπες στον συνάδελφο μου όλοι μου φωνάζουν:
"Ρε Μιχαλιώ δεν έρχεσαι να φουσκώσεις κανένα λάστιχο;"
- Γιατί Μιχαλιό μου; Κακό είναι;
- Μα βρε κουτή γυναίκα, δεν καταλαβαίνεις; Πλάκα μου κάνουν, επειδή πήγες και είπες ότι το μωρό είναι αέρας, δηλαδή ότι εγώ από το... "Μιχαλάκη" μου βγάζω αέρα. Γι αυτό και μου λένε να πάω να φουσκώνω τα λάστιχα. Κατάλαβες τώρα;
- Αμάν συφορά μου, Μιχαλιό... και τώρα τί κάνουμε;
- Τώρα; Τώρα θα σηκωθείς να πάμε να λύσεις την παρεξήγηση γιατί δεν αντέχω άλλο να μου λένε να φουσκώνω τα λάστιχα. Μπρος, φύγαμε! Μπροοος....Μπροοοος! Κουτή γυναίκα!

Το τί επακολούθησε δεν περιγράφεται. Μπροστά να πηγαίνει η Κατινιώ, και από πίσω ο Μιχαλιός να της τραβάει πού και πού καμμιά με τη λουρίδα και να βλαστημάει. Και γίνανε ρεζίλι και στη γειτονιά!

ΕΜ,... ΚΑΛΑ ΤΟΥ ΄ΠΕ

Συναντάει λοιπόν που λέτε ένας γιατρός έναν φίλο του στο δρόμο.
-Καλημέρα κύριε Πετρίδη, πώς είστε; ρωτάει ο γιατρός.
-Γιατρέ μου, μ' όλο το συμπάθειο, αλλά θα σας απογοητεύσω. Βλέπετε, είμαι... πάρα πολύ καλά!
Δε χρειάζεται να σας πούμε ότι ο γιατρός είναι ακόμα εκεί που τον άφησε ο φίλος του με ανοιχτό το στόμα, από την απάντηση που πήρε. Αλλά σάμπως καλά δεν του τά 'πε; Με όλα αυτά τα φακελάκια που ζητάνε; Άσε που πας για πονόδοντο και μπορεί να σου κάνουν μέχρι και εγχείριση... σκωληκοειδίτιδος!!!

Για να μην πούμε ότι πρέπει να κάνεις τάμα στην Παναγία να μη σ' αφήσουν κανένα ψαλίδι μέσα σου, ή ακόμα χειρότερα, να ξεχάσει μέσα ο γιατρός τα... κλειδιά του.

Ή... το ρολόι του.

Συμβαίνουν!

ΤΟ ΠΗΡΕ... ΤΟΙΣ ΜΕΤΡΗΤΟΙΣ

Πάει ο δικός σου στο σουπερμάρκετ. Για να πάρει κάτι πράγματα που ήθελε. Για το σπίτι.

Όταν φτάνει στο ταμείο, ρωτάει με εμφανή οργή.
-Καλά, συγγνώμη. Μπορώ να ρωτήσω κάτι;
-Παρακαλώ.
-Έχετε πουλίσιο γάλα;
-Πουλίσιο γάλα; Πώς αυτό; ρωτάει η ταμίας ενώ κρατά τα μαλλιά της μην της πέσουν.
-Μα στο ραδιόφωνο άκουσα ότι το σουπερμάρκετ σας πουλάει και του πουλιού το γάλα.
-Αααα,... τώρα κατάλαβα. Αυτό που ακούσατε ήταν το... σλόγκαν. Όχι δηλαδή ότι όντως έχουμε και του πουλιού το γάλα. Άλλωστε τα πουλιά δεν κάνουν γάλα. Εκεί ακριβώς είναι και το θέμα. Ότι πουλάμε τα πάντα, ακόμα και του πουλιού το γάλα, που λέει ο λόγος δηλαδή. Καταλάβατε;
-Μωρ' τί έπαθα ο έρμος που νόμιζα ότι όντως πουλάτε πουλίσιο γάλα. Θα τρελλάθηκα μου φαίνεται για τα καλά!

Ο... ΤΟΤΟΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (Σόκιν)

Ρωτάει που λέτε μια μέρα η δασκάλα στο σχολείο (τους μαθητές).

- Πείτε μου παιδιά, τί θα γίνετε όταν μεγαλώσετε; Έλα Αννούλα.

- Εγώ κυρία θα γίνω νοσοκόμα, λέει η Αννούλα.

- Μα αυτό είναι καταπληκτικό. Μπράβο. Για να ακούσουμε και... τον Κωστάκη (εν τω μεταξεί ο Τοτός σήκωνε κι αυτός το χέρι του, αλλά η κυρία σκεφτόταν "Μωρέ φύλαγε τα ρούχα σου να έχεις τα μισά").

- Εγώ κυρία θέλω να γίνω αστροναύτης, λέει ο Κωστάκης.

- Μπράβο Κωστάκη, λέει η κυρία και καμώνεται να προχωρήσει στο μάθημα, μα του κάκου. Ο Τοτός χαλάει κόσμο για να πει κι αυτός τί θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει.

- Άντε λοιπόν να σ' ακούσουμε, Τοτέ! λέει η κυρία ενώ από μέσα της σκέφτεται "Ωχ και τί με περιμένει πάλι με τον παλιο-Τοτό".

- Εγώ κυρία, όταν μεγαλώσω θέλω να γεμίσω τούφες.

- Τούφες; Πώς αυτό; Για... εξηγήσου Τοτέ!

- Ε, νά... η αδερφή μου έχει μια τούφα να εδώ (και δείχνει στην... ας την πούμε "επίμαχη" περιοχή του) και έχει καταφέρει να βγάλει σπίτια, αυτοκίνητα και κότερα.

- Και λοιπόν;

- Λέω, άμα αυτή με μια τούφα τα κατάφερε όλα αυτά, φαντάσου εγώ άμα γεμίσω... τούφες! Μεγιστάνας θα γίνω!

Και λέει η κυρία : "Μωρέ καλά να πάθω που σε άφησα πάλι να πεις τις ανοησίες σου. Βρε, θα με σκάσεις εσύ. Κάτσε τώρα κάτω και άμα σε αφήσω να μιλήσεις ξανά να μου τρυπήσεις τη... μύτη, που λέει ο λόγος"!

Ο ΕΓΓΟΝΟΣ

Σε ένα σπίτι μένει ο εγγονός και η γιαγιά του. Ο εγγονός, έχοντας χάσει...κάτι, ρωτάει τη γιαγιά:

- Γιαγιά, μήπως είδες το LSD;

- Ποιο LSD παιδάκι μου, εσύ μήπως είδες το δράκο;

(Δηλαδή καταλάβατε τί έγινε ρε παιδιά; Η γιαγιά είχε φάει αυτή το LSD, και για αυτό νόμιζε πως έβλεπε δράκο. Γιατί, όπως όλοι ξέρουμε, με το LSD βλέπεις παραισθήσεις. Με αυτά και με τα άλλα, κόκκαλο ο εγγονός. Βρήκε το...μάστορά του!!)

"ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ"

Μια μέρα ένας άνδρας πηγαίνει σε ένα περίπτερο. Μόνο που μπουσουλάει στα τέσσερα, και γαυγίζει πότε πότε. Ζητά από τον περιπτερά μια εφημερίδα. Ο περιπτεράς του τη δίνει και τότε ο φίλος μας την παίρνει στο στόμα, και φεύγει ξανά πηγαίνοντας στα τέσσερα και γρυλίζοντας σαν σκύλος.

Εν τω μεταξεί, ένας πελάτης που έχει δει όλη τη φάση, έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό. Ρωτάει λοιπόν τον περιπτερά που λόγω επαγγέλματος, γνώριζε τον...τετράποδο φίλο μας

- Καλά, αυτός γιατί πήγαινε έτσι;

- Άσε, του λέει ο περιπτεράς, από τότε που πέθανε ο σκύλος του τα 'χει χάσει και παριστάνει το... σκύλο του!

Κόκκαλο ο δικός σου!

"ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ"

Ένας αμαρτωλός άνθρωπος πεθαίνει και πάει στην κόλαση. Εκεί τον υποδέχεται ο αρχιδιάβολος και τον ξεναγεί στον κάτω κόσμο. Στην αρχή του δείχνει ένα καζάνι που βράζει. Μέσα του βρίσκονται αμαρτωλοί που υποφέρουν και έξω από το καζάνι 10 διαβολάκια να τους φρουρούν.

- Γιατί έχετε φρουρούς έξω από το καζάνι; ρωτάει ο αμαρτωλός.

- Κοίταξε να δεις, λέει ο αρχιδιάβολος. Αυτοί εδώ είναι Γερμανοί και άμα τους αφήσεις μόνους τους όλο και θα προτείνει κάποιος ένα σχέδιο απόδρασης, θα το επεξεργαστούν, θα το οργανώσουν στην εντέλεια και θα το θέσουν σε εφαρμογή. Γι αυτό παίρνουμε τα μέτρα μας.

Παρακάτω βλέπουν ένα ακόμα καζάνι με μόνο 2 φρουρούς απ' έξω.

- Εδώ γιατί είναι μόνο δύο φρουροί;

- Γιατί εδώ έχουμε τους Άγγλους, οι οποίοι, σαν πιο άτολμοι που είναι, σπάνια προσπαθούν να αποδράσουν.

Προχωρούν και βλέπουν ένα καζάνι χωρίς καθόλου φρουρούς.

- Καλά, λέει ο αμαρτωλός, αυτοί ποιοι είναι και δεν χρειάζονται φρούρηση;

- Εδώ έχουμε τους Έλληνες, απαντά ο αρχιδιάβολος.

- Και λοιπόν;

- Να, κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί από μόνος του να βγει από το καζάνι, οι υπόλοιποι συμπατριώτες του τον τραβούν ξανά... μέσα!

...και σάμπως έτσι δεν είναι βρε παιδιά;

"ΣΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ"

Μέσα σε ένα αεροπλάνο που πετάει είναι τρεις άνθρωποι. Είναι και ένας άλλος, πολύ πλούσιος και ταυτόχρονα μεγάλος πλακατζής. Τους λέει λοιπόν:

-Όποιος καταφέρει να καταλάβει με κλειστά τα μάτια πάνω από ποια χώρα πετάμε, θα του δώσω ένα εκατομμύριο δολάρια.

Σκέφτεται ο ένας, σκέφτεται ο άλλος, τίποτα. Ήταν βλέπετε σχεδόν αδύνατο να καταλάβουν με κλειστά τα μάτια.

Πετάγεται τότε ξαφνικά ο τρίτος και λέει: 'Πετάμε πάνω από την Ελλάδα!'.

-'Μα καλά, πώς το κατάλαβες' των ρωτούν οι άλλοι.

-'Μου...κλέψανε το πορτοφόλι μου' απαντά αυτός.

Ελλάς...το μεγαλείο σου!!!

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Συζητάνε δυο φίλοι :

- Γιάννη γιατί οι πολιτικοί δεν παραιτούνται όταν γεράσουν ; Τι τη θέλουν την εξουσία γέροι άνθρωποι ;

- Φαίνεται , λέει ο Γιάννης , ότι μετά τα εξήντα η εξουσία μπαίνει στην θέση του σεξ .

- Δηλαδή ;,Ρωτάει ο Βασίλης .

- Ότι δεν μπορούν να κάνουν στην γυναίκα τους , το κάνουν στην χώρα τους , απαντάει ο Γιάννης !

- Αμ, εμείς να τα βλέπουμε που πάμε και τους ψηφίζουμε..., λέει με νόημα ο Βασίλης.

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΤΕ ΣΥΝΤΟΜΑ ΣΤΗ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ "ΧΙΟΥΜΟΡ" ΓΙΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΓΕΛΙΟ

Misenboite

2009-11-02T23:17:00.004+02:00

Μία παραγωγή του Νταρ ντε λα Πένια

Αγαπητοί λάτρεις της μουσικής,

έχουμε την ιδιαίτερη τιμή να παρουσιάσουμε την ανατριχιαστική εκτέλεση του 'Μησενμπουάτ' από την εκ Μαρτινίκης (στ' αλήθεια) ορμώμενης, Α***., κλπ.
Τα λόγια περιττεύουν. Αυτή η φωνή...

Good Luck Tassos! No 2

2009-10-12T23:46:00.018+03:00

Συνεχίζεται με πρωτοφανή επιτυχία η Μεγάλη Πορεία προς την προεδρία των Η.Π.Α. από τον Τάσσο Σώντερς.

Κι όμως, όταν τον Ιανουάριο του 2009 ο Σώντερς κατέθεσε την υποψηφιότητά του για τον προεδρικό θώκο της υπέρτατης υπερδύναμης βρέθηκαν (!) οι κακόβουλοι που ψιθύριζαν διάφορα. Κάποιοι βιάστηκαν να μιλήσουν για επικοινωνιακό τρικ που γρήγορα θα ξεφουσκώσει. Άλλοι έκαναν λόγο για σκοτεινά συμφέροντα που βρίσκονται πίσω από τον άνδρα Σώντερς. Άλλοι πάλι αποτόλμησαν να βουτήξουν στη λάσπη, προσπαθώντας να πετάξουν λίγη σ' αυτό το καθάριο πρόσωπο. Ήταν γύρω στο Μάιο, όταν έγινε ξεκάθαρο ότι η είσοδος του Τάσσου στο παγκόσμιο πολιτικό προσκήνιο είχε αρχίσει να ενοχλεί...

Στο πλαίσιο αυτό ξεκίνησε μέσω διαφόρων blogs (για τα οποία υπάρχουν στοιχεία όσον αφορά τη σχέση τους με σκοτεινά κέντρα αλλά και τη λέσχη Bilderberg) η εξωφρενική φήμη πως ο Τάσσος Σώντερς υποβλήθηκε σε αλλεπάληλες πλαστικές επεμβάσεις στην Ελβετία με σκοπό να αλλάξει το χρώμα του δέρματος του σε μαύρο, ενώ είναι ήδη γνωστό ότι η αλλαγή αυτή στο δέρμα οφείλεται σε μια σπάνια ασθένεια, όπως έχει άλλωστε ισχυριστεί και ο ίδιος.

Ξέρουμε πολύ καλά πού οφείλεται η ενορχηστρωμένη αυτή επίθεση. Την ώρα που η πολιτική Ομπάμα έχει αρχίσει να ξεφτίζει και ο κόσμος βλέπει πλέον τα όνειρά του για ένα πιο δίκαιο μέλλον να καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος, ο Σώντερς προβάλει ολοκάθαρα σαν ο αληθινός-μαύρος-πρόεδρος-που-θα-μπορούσε-να.

Όλοι εμεις (οι Έλληνες) πρέπει να αναλογιστούμε την ευθύνη μας και να ασκήσουμε όλη την επιρροή που έχουμε, αφού ο Τάσσος αποτελεί εγγύηση για τα εθνικά μας θέματα (Σκοπιανό;).

Πρόσφατα μάλιστα ο μεγάλος μαύρος ηγέτης παραβρέθηκε στην παρέλαση των Αχέπανς για τη Μακεδονία μας (στις φωτό), διαψεύδοντας παράλληλα τις φήμες περί εξασθενημένης υγείας.

Διαβάστε επισης: Good Luck Tassos No 1

Μακάριος

2009-07-22T01:12:00.006+03:00

Πάνε 35 χρόνια από τότε που χάσαμε τη μισή μαρτυρική μεγαλόννησο και ούτε μία δημοσίευση, ένα αφιέρωμα μνήμης, μια ταπεινή συγγνώμη από τους ανευθυνοϋπεύθυνους διάολε!

Η κοοπερατίβα δεν θα μπορούσε να σταθεί άπραγη μπροστά σ' αυτήν την τεράστια ύβρι. Παρουσιάζει, ως εκ τούτου, το οπτικοποιημένο τραγούδι (βίντεο - κλιντ) "Μακάριος" και ταυτόχρονα, τη δική της οπτική για την κυπριακή τραγωδία...

Στο προφητικό αυτό τραγούδι, ο Μακάριος επιστρέφει για να απευθύνει για τελευταία φορά το περιβόητο "διάγγελμα του '74" στο λαό του. Εκείνος όμως (ο λαός) λείπει και έτσι ο Μ. αναγκάζεται να το αφήσει σε τηλεφωνητή. Η προφανής αλληγορία του τραγουδιού έρχεται για να ρίξει ξανά στο τραπέζι την προβληματική της "α- πολιτείας" έτσι όπως την ανέδειξε ο Τάσσος Σώντερς στο δικό του Άλογο Κούρσας.

Η πρωτότυπη κινηματογράφηση του τραγουδιού, στηριγμένη σε "αυθόρμητες" στιγμές στο στούντιο, η καθηλωτική μουσική αλλά και οι μεστοί, λαϊκοί στίχοι του τραγουδιού υπόσχονται ατέλειωτες ώρες ξεγνοιασιάς και μνήμης σε κάθε υποψιασμένο ακροατή/θεατή.

Καλή διασκέδαση...

25.06.09 Ο Michael Jackson έφυγε

2009-07-13T20:25:00.002+03:00

Πόσες φορές δεν χόρεψα στο φεγγάρι φορώντας το μαύρο μου πέτσινο τζάκετ; πόσες φορές, μπροστά από την οθόνη της τηλεόρασης, δεν έγινα εκείνος ενώ η μορφή του λαμπύριζε στα μάτια μου;

Στις 25.06.09 Ο Michael Jackson έφυγε. Ίσως να ήταν πολύ περισσότερο Άνθρωπος απ' ότι ο πλανήτης μπορούσε να δεχτεί, ίσως η καρδιά του να μην άντεχε άλλο να πληγώνεται και για αυτό να τον πρόδωσε αυτήν την "μαύρη" Πέμπτη του Ιούνη.

Την ώρα που το έμαθα έκανα μπάνιο και όπως πάντα είχα αφήσει ανοιχτό το ράδιο έχοντας δυναμώσει το βόλιουμ. Νόμισα πως δεν άκουσα καλά, πετάχτηκα έξω και όντως ο σπίκερ μιλούσε για το Μιχάλη. Ακόμα και τότε δε θέλησα να το δεχτώ. Με σαπουνάδες σε ολόκληρο το σώμα μου μπαίνω στη 'zougla', "Πέθανε ο βασιλιάς της pop", έγραφε με μεγάλα γράμματα. Έκλαψα.. η σκέψη μου ταξίδεψε στη πρώτη φορά που άκουσα το 'Βille Jean', στη μέρα που χόρεψα στο ξυλόκαστρο το 'beat it'.. όλη μου η μεταεφηβική ηλικία γράφει Jacson, γράφει 'Βeat it'.

Από το μαγικό αυτό ταξίδι με ξύπνησε ο άχαρος ήχος του τηλεφώνου. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν μια φωνή που σφάδαζε, νόμιζα πως με κάποιος έπαιζε με τον πόνο μου, το έκλεισα. Το τηλέφωνο ξαναχτύπησε, λέω δεν θα απαντήσω, όμως η επιμονή του με αναγκάζει να σηκώσω το ακουστικό. Απαντώ απότομα και ο Γιάννης Ξ. μου λέει με τρεμάμενη φωνούλα, "τον χάσαμε", δεν χρειάστηκε να πούμε τίποτα άλλο μιας και τα επόμενα 20 λεπτά ακούγαμε ο ένας τον άλλο να κλαίει. Ο Γιάννης είναι από εκείνα τα παιδιά που μαζεύαν τις οικονομίες τους για να πάνε να δούνε τον βασιλιά σε διάφορους προορισμούς στην Ευρώπη. Ακόμα και τώρα ετοιμαζόταν να πάει στο Λονδίνο. Αυτό το εισιτήριο αξίζει όσο 10 συναυλίες μου είπε κλείνοντας το τηλέφωνο.

Εκείνη η μέρα αλλά και οι αμέσως επόμενες με βρήκαν κλεισμένο στο δωμάτιο μου να ακούω όλους εκείνους τους "μαύρους" δίσκους. Το βραδάκι μαζί με το φαγητό έβαλα και το 'Thriller' ήταν σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα, τίποτα. Κάποιες στιγμές όμως συνειδητοποιούσα τι πραγματικά είχε συμβεί και δεν μπορούσα ούτε να αναπνεύσω. Με παρηγορεί το ότι σίγουρα θα είναι πάντα κοντά μας με τη μουσική του, με τα χορευτικά του, με τα ωραία του. Πάντα ήθελα να πάρω το γιο μου και πάμε να τον δούμε από κοντά. Το όνειρό μου ήταν να κερδίσουμε ένα σαββατοκύριακο μαζί του. Εκεί θα τον ρώταγα χιλιάδες πράγματα για τη ζωή και τη μουσική του.

Θα του έλεγα και τη δικιά μου ιστορία, γιατί τον γιο μου όλοι τον φωνάζουν Mike ενώ το όνομά του είναι Παντελής. Θα του έλεγα πως πλησίασα την γυναίκα μου όταν την πρωτογνώρισα δουλεύοντας σε ένα catering στη Χαλκιδική. Καθόταν απέναντι μου όλο το βράδυ, έπινε και έτρωγε μαζί με τις φίλες της, η ρετρό μελωδίες της Judy Garland έδιναν και έπαιρναν, εγώ έφτιαχνα καινούρια κομμάτια σοκολατίνας από ότι είχε περισσέψει από τα πιάτα αυτών που έτρωγαν πρώτοι το επιδόρπιο. Την βλέπω ότι πάει να φάει, πετάγομαι, τρέχω προς εκείνη και τη σταματώ. Της λέω, άστο αυτό θα σου φέρω ένα άλλο, κατάλαβε. Όταν χαλάρωσε η πολύ δουλειά βρεθήκαμε μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Τα μάτια της έλαμπαν όπως του Michael, ήταν μία οπτασία. Στη κουβέντα επάνω της είπα πως μου αρέσει γιατί μοιάζει με εκείνον. Χαμογέλασε με πήρε αγκαλιά και με έσφιξε πάνω της, ήταν μαγικά. Πέρυσι πάλι, στο πανηγύρι του Αϊ Λιά στο Κερασοχώρι, πλησίασα μία κοπελιά αλλά όταν της είπα ότι μοιάζει με τον Ρικέλμε, τον επιθετικό της Boca juniors, μάλλον δεν πολύ ενθουσιάστηκε.

Ο Μιχάλης για όλους εμάς ζει! Δεν πέθανε απλά έκανε ένα βήμα παραπέρα, όπως όταν άφησε τα αδέρφια του για να προχωρήσει μόνος. Ετσι και τώρα μας δείχνει πως πρέπει να προχωράμε, να απελευθερωνόμαστε, να γινόμαστε οι καλύτεροι.

Καλό ταξίδι, σύντομα και πάλι μαζί.

Θωμάς Μαύρος

Κρίττων Κακάβουρας: "Ο Έλληνας, μάτια μου, είναι έρωτας..."

2009-07-08T03:35:00.010+03:00

συνέντευξή στη Στέφη Δελαγραμμάτικα

Ο Κρίττων Κακάβουρας δεν είναι το είδος του ηθοποιού που έχουμε συνηθίσει. Ακολουθεί τη μοναχική του πορεία στο θέατρο τα τελευταία 25 χρόνια. Είναι ένας outsider. Αυτά σκέφτομαι καθώς πλησιάζω την παλιά μονοκατοικία στο Κουκάκι περιμένοντας αυτόν τον άνθρωπο - μυστήριο να μου αποκαλυφθεί.

Το κουδούνι γράφει "Κανένας".

Το χτυπώ.

Λιτός, δωρικός, ωραίος σαν Έλλην, εμφανίζεται μπροστά μου ο Κρίττων Κακάβουρας. "Να πάρω το παλτό σου" μου λέει και μένω κεραυνοβολημένη. "Παλτό τον Ιούλιο, κύριε Κακάβουρα;" ρωτώ με έκδηλη την έκπληξη στο πρόσωπό μου. Ο Κρίττων Κακάβουρας διευκρυνίζει: "Όλοι κουβαλάμε μαζί μας το παλτό της καχυποψίας. Σε παρακαλώ να το αφήσεις απ' έξω. Και πού 'σαι;... Κρίττωνας. Απλά, Κρίττωνας..."

Προχωρώ στο διάδρομο εντυπωσιασμένη. Αυτή λοιπόν σίγουρα θα είναι μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. "Εδώ θα πούμε αλήθειες και μόνο" συμπληρώνει τη σκέψη μου ο Κρίττωνας, αφήνοντάς με εμβρόντητη.

Προχωρούμε προς την κουζίνα. "Δεν πιστεύω να έφαγες" λέει ενώ βγάζει απ' το φούρνο ένα αχνιστό ταψί με γιουβετσάκι.

"Γκουρμέ" μου λέει κλείνοντάς μου το μάτι με νόημα. "Το γκουρμέ της γρια - Μπατσούραινας."

Σερβίρει το γιουβετσάκι στα πιάτα ενώ εγώ ετοιμάζω το παλιό κασετοφωνάκι μου. "Εγώ θα βάζω κρασί και εσύ κάνε ό,τι θες με τα κουμπάκια στο μαραφέτι σου" λέει.

Είδα στο διάδρομο δύο τεράστιες φωτογραφίες - πορτρέτα. Οι γονείς σου;

Ακριβώς. Ο παπα - Κάβουρας Μπατσούρας και η γρια Μπατσούραινα, η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου. Ομορφιά αληθινή, της ψυχής, όχι όπως σήμερα που έχουμε γεμίσει μοντέλα και καλλιστεία. "Μίς" σου λέει ο άλλος. Να δω ποιά απ' αυτές τις κουφιοκέφαλες μπορεί να δουλέψει το γκασμά όπως η γριά μου. Εκεί να τις δω και να σου πω εγώ μετά τίτλους ομορφιάς και κουραφέξαλα.

Ηθοποιός σημαίνει φως;

Ηθοποιός σημαίνει αγώνας. Αγώνας να επικοινωνήσω ή καλύτερα, να κοινωνήσω την ψυχή μου. Ρωτάς αν αυτό σήμερα ενοχλεί. Δεν έχεις άδικο που το ρωτάς. Έτσι είναι. Ζούμε σε καιρούς δύσκολους, τα πάντα ρυθμίζονται από τους κουτόφραγκους που διαφεντέυουν τις ζωές μας. Ηλεκτρονικά να πούμε όλα. Η ζωή, η φιλία, ο έρωτας. Όχι εγώ. Εγώ είμαι η σωκρατική "αλογόμυγα". Γι' αυτό και βρίσκομαι συνεχώς στο στόχαστρο. Ας είναι... Τους χαρίζω και τις γραβάτες και τα λουστρίνια και τα κοκτέηλ πάρτυ τους. Μα, μην ανησυχείς κυρά μου για μένα. Εγώ κρατάω την ουσία... (παύση) Κι ονειρεύομαι...

Δηλώνεις ροκ;

Αυτό το λες εσύ για μένα. Άλλος θα με πει παγανιστή, άλλος ρεμπέτη. Κοίτα να δεις τώρα τί γίνεται. Αν με τον όρο "ροκ" εννοούμε όλους αυτούς τους λιμοκοντόρους τα αμερικανάκια που μας πλασάρουν στην τιβί, αυτά τα Μάικολ Τζάκσον τα πώς τα λέτε, τότε να με συγχωρεί η χάρη τους αλλά τους έχω χεσμένους και γράφτο όπως το λέω. Αν πάλι εννοούμε το να έχεις αίσθημα, πάθος, να δίνεις και την ψυχούλα σου να πούμε για αυτά που πιστεύεις, για τους φίλους σου που αγαπάς, για τους εχθρούς σου που αγαπάς ακόμα περισσότερο και τέλος, για τον τόπο σου, τότε ναι, δηλώνω αμετανόητος ροκάς. Παρέα μου όλοι οι μεγάλοι ροκάδες. Ο Παύλος, ο Μάρκος, ο Επίκουρος...

Και πώς καταφέρνεις να συνταιριάξεις...

Σου φαίνεται περίεργο, ε; Σε πληροφορώ λοιπόν πως ο Επίκουρος ήταν πολύ περισσότερο...

Όχι, άλλο θέλω να πω. Πώς γίνεται να σε βλέπουμε φέτος να συνεργάζεσαι με την κοοπερατίβα Μετέχνιο και μάλιστα σε μια από τις πιο νεωτερίστικες δουλειές, το Άλογο Κούρσας του Τάσσου Σώντερς;

Τί σε μπερδεύει; Πες μου.

Δεν είναι όλο αυτό λίγο "ξένο" σε σχέση με τον Έλληνα, τον οποίο τόσο συχνά υμνείς στα έργα σου;

Όχι, όχι μάτια μου. Ο Τάσσος Σώντερς υπηρετεί την τέχνη μας από ένα διαφορετικό φαινομενικά μετερίζι. Τον ξέρουμε σαν ένα μεταμοντέρνο δημιουργό, με διεθνή παρουσία στα φεστιβάλ και τέτοια. Αν αφαιρέσεις όμως όλα αυτά τα λουσάτα και δεις στο βάθος της ψυχής του,... ε; Για ψάχτο παραμέσα... Εδώ τί γράφει.(δείχνει την καρδιά του) Θα βρεις εκεί έναν ακέραιο λεβέντη, τον Απάτσι, όπως τον λέω εγώ. Ο Τάσσος έχει καρδιά και περιεχόμενο. Πώς μπορεί ο Έλληνας να μην το αντιληφθεί αυτό;

Η γνωριμία σου με τον Σώντερς έγινε με αφορμή την ερμηνεία σου στο Άκου Ποντικέ του Λίχμαν - Πρέσκελε. Επίσης, το προηγούμενο καλοκαίρι ανέβασες τη δικιά σου επιθεώρηση Κώστα είσαι σπίτι; Τί αποδοχής έτυχαν αυτά τα δύο έργα;

Της καλύτερης. Και στο λέω στα ίσα. Νιώθω γεμάτος από την αποδοχή του κοινού, πίστεψέ με. Έρχονται νέα παιδιά και με βρίσκουν, ζητούν τη συμβουλή μου, κοίτα... δεν είναι τα εισιτήρια το παν. Μη διαβάζεις αυτά που γράφουν, έχουνε βάλει να πούμε τους αριθμούς σαν το απόλυτο κριτήριο. Ε, λοιπόν όχι. Εγώ δεν είμαι ένας ακόμα αριθμός. Αρνούμαι, διάολε!

Πόσο δίκιο έχεις...

Χώρια που τα θέατρα και τη διαφήμιση τη μεγάλη τα δίνουν όλο στους ίδιους και τους ίδιους. Στους δικούς τους, αν καταλαβαίνεις τί σου λέω. Η δουλειά πάει αλλού. Εγώ θέλω ο κόσμος να ανοίξει τα μάτια του να δει τί γίνεται.

Δεν ήθελα να σε στενοχωρήσω.

Καμμιά στενοχώρια. Όλα καλά. Ο λύκος χορεύει μόνος του, που λένε...

Θέλω τώρα να παίξουμε ένα παιχνίδι. Θα μου απαντάς με μια λέξη.

Τί κόλπα είναι αυτά; (γέλια)

Θέατρο;

Δύσκολα μου βάζεις... (σκέφτεται) Μυσταγωγία.

Σπάρτη;

Μάνα γη.

Μια λέξη. Οικογένεια;

Το σανίδι.

Πολιτική;

Φάρσα.

Ελλάδα;

Έρωτας.

Έχεις παιδιά;

Έχω το γιό μου το Σωκράτη. Είναι ο φιλαράκος μου. Οι δυο μας κάνουμε την καλύτερη παρέα. Δεν ανησυχώ για αυτόν. Ο Σωκράτης μου δεν τρώει κουτόχορτο.

Φίλους;

Κοίτα γύρω σου. Χιλιάδες. Όταν έχω τις σκοτούρες μου τα λέω με τον Πλάτωνα. Τα απογεύματα παίζω μια παρτίδα τάβλι με τον Καμύ. Το πρωί πίνω τον καφέ μου με το Χριστιανόπουλο. Έχω μεγάλη παρέα εγώ.

Κι όταν νυχτώνει;

Εκεί συναντώ ξανά τον Κρίττωνα και του λέω τους καημούς μου. Διαφωνούμε καμιά φορά (γέλια), αλλά πάντα στο τέλος τα βρίσκουμε οι δυο μας...

Κρίττωνα,... Ευχαριστώ.

ΠΡΟΣΕΧΩΣ

2009-07-01T23:28:00.008+03:00

Μια θρυμματισμένη προσωπικότητα σε καιρούς οικονομικής κρίσης.

Ένα στέλεχος στην κόψη του ξυραφιού.

Αν σας άρεσε Το Τσεκούρι του Κώστα Γάβρα, θα λατρέψετε τη νέα ταινία της κοοπερατίβας, Η Φλογέρα του Ρούμπικαν

.

DESTROY LAMIA

2009-07-01T23:19:00.006+03:00

μία ανταπόκριση του Ιούλιου Πτιμπέρ από τη φετινή biennale

Είναι το γεγονός της χρονιάς. Πρωτοσέλιδο στην Athens Voice και τη Lifo, ραδιοφωνικό σποτάκι στο Best, στένσιλ στα Εξάρχεια και του Ψυρρή, flyer στα hot spots της πόλης, πρώτο θέμα συζήτησης στο Γκάζι. Πρώτη μέρα Φεστιβάλ Αθηνών: DESTROY LAMIA. Η πιο creative biennale ever. Φρέσκιες ιδέες, φρέσκοι καλλιτέχνες (επιτέλους;).
Το παλιό βυρσοδεψείο στο Βοτανικό έχει μετατραπεί σε γκαλερί και φιλοξενεί έργα πρωτοποριακών νέων καλλιτεχνών. Εδώ παρουσιάζει το νέο της installation η Σώτη Κηπουργού, την «Άρπα της Εξιλέωσης». Φτιαγμένη από ελεφαντόδοντο και γαϊδουρότριχα, με φιλντισένια λαβή, η Άρπα, με Α κεφαλαίο, στέκει αρχοντική και αιθέρια καταμεσής της αίθουσας. Είναι “interactive”.

Η Σώτη προλογίζει:

«Αυτή εδώ είναι μία άρπα, είναι η άρπα, είναι η κάθε άρπα, είναι, τέλος, η μη-άρπα. Είναι η ενοχή και ταυτόχρονα η άρνησή της. Άμμος. Σκεφτείτε το για λίγο: Είναι ένα καλειδοσκοπικό σχόλιο πάνω στον ίλιγγο της ματαιοδοξίας. Είναι όμως και κάτι περισσότερο από αυτό: Είναι ο αντεστραμμένος καθρέφτης ενός κόσμου που λοιδορεί και λοιδορείται, και μας ψιθυρίζει στ’ αυτί το βαθιά ανθρώπινο, εξαγνιστικό σκοπό της. Σαν άλλος Πετρόφσκι, μας προσκαλεί να την ακούσουμε. Να ακούσουμε προσεκτικά τη σιωπή της.»

- Είναι πραγματικά post, ακούστηκε μια φωνή από το πλήθος.
- Είναι ανώτερη και από τον Πουλαίν στις καλύτερες στιγμές του, συμπλήρωσε ένας άλλος.
- Εδώ άλλωστε ο υπαρξισμός του Ελυμάρ συναντά το λυρισμό ενός Μπρεμπώ, την παιδικότητα ενός Ντριμποκόφ, την εσωτερική ικεσία ενός Λίχμαν-Πρέσκελε, διευκρίνισε μία κυρία.
- Εδώ σμίγει το Απολλώνιο με το Διονυσιακό, η νύχτα με τη μέρα, το γιν με το γιανγκ.
- Και τόσο ανυπόκριτα!
- Ας κάνουμε όμως όλοι ησυχία, και ας ακούσουμε την πανανθρώπινη σιωπή της…

Επίπληξις

2009-07-01T23:06:00.011+03:00

μία μικρή ιστορία του Ιούλιου Πτιμπέρ (πρώην Ζαν Λυκ Κορμοράνος)

Εκπαιδευτήρια Ι.Ν.Καραχάλιου, Γέρακας Αττικής. Το κουδούνι του σχολάσματος χτυπά και τα παιδιά απ’ όλες τις τάξεις του δημοτικού ξεχύνονται στους διαδρόμους φωνάζοντας και σπρώχνοντας το ένα το άλλο.
Όλα;
Όχι, για το Β2 η μέρα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Η καθηγήτρια φυσικής αγωγής, ο δάσκαλος και ο διευθυντής κοιτούν με παγωμένο βλέμμα τους μαθητές, στους οποίους έχουν δώσει εντολή να παραμείνουν στα θρανία τους και να μη μιλάνε. Την αρχή κάνει η γυμνάστρια:

«Σήμερα αποδείξατε ότι δεν θέλετε να σας συμπεριφέρονται σαν σε ανθρώπους. Με απογοητεύσατε. Από εδώ λοιπόν και στο εξής, αφού έτσι το θέλετε, η ώρα της γυμναστικής θα γίνεται στην τάξη. Θεωρητικά. Δεν θα ξαναβγεί κανείς έξω.»

Συνεχίζει ο δάσκαλος:

«Εκθέσατε το τμήμα, εκθέσατε εμένα, εκθέσατε το σχολείο ολόκληρο. Μα, κυρίως, εκθέσατε τους ίδιους σας τους εαυτούς. Η συμπεριφορά σας προς την κυρία γυμνάστρια ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Απαράδεκτη! Από σήμερα αλλάζουν πολλά. Δυστυχώς για όλους μας, εσείς το επιλέξατε.»

Και τέλος ο διευθυντής:

«Είμαι εκπαιδευτικός εδώ και τριάντα χρόνια. Τέτοια κατάντια δεν έχω ξαναντικρύσει. Γιατί περί κατάντιας πρόκειται. Λάθος τα έχετε ζυγίσει τα πράγματα. Μα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.
Πουτανάκια…»

.

"Ες αύριον τα σπουδαία..."

2009-05-05T23:45:00.014+03:00

Στο δίλεπτο αυτό φιλμ, η κοοπερατίβα Μετέχνιο καταγράφει την αντρίκια προσπάθεια δύο "φίλων" να ξεσκεπάσουν την τόση υποκρισία, την τόση βρώμα αυτού του κόσμου. Σαν άλλοι Άτλαντες, καλούνται να σηκώσουν στις ρωμαλέες πλάτες τους το κρίμα αυτής της ζήσης και να φτιάσουν ένα αύριο που να χωρά πολλά αύριο.

Στην προσπάθειά τους αυτή, αλλίμονο, είναι μόνοι. Η πορεία τους δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στη συντριβή τους αλλά, αυτή δεν είναι και η μοίρα των Ανθρώπων (με Άλφα κεφαλαίο) που επέλεξαν να είναι μεγαλύτεροι από την εποχή τους;

Παραγωγή: Μετέχνιο, Αθήνα 2009

Εικόνα: Έγχρωμο

Ήχος: Στέρεο

Πρωταγωνιστούν: Ζαν Λυκ Κορμοράνος, Κρίττων Κακάβουρας

Η ταινία κυκλοφορεί και στα εγγλέζικα με τίτλο Us and Them (Εγώ και ο Άλλος)

Ένα ποίημα,... καλό Πάσχα!

2009-04-13T03:05:00.013+03:00

του Σέργιου Ασράφ

Σε είδα εκείνη τη σαρακοστή στο Αλ χιντ Αμπίμ.

Πασχαλιά μύριζε στα κούδια στο παράλι.

Κι αν αλυχτούσαν οι γκαμήλες τη στιγμή,

με ρούμι πέρσικο με πότισες -φαρμάκι-

ζωή χωρίς υπόνοια του πάθους, ανατολή,

σε ρώτησα παστρίκια πού κινούσες.

-Αλγέρι! Με κούρσεψαν οι άνεμοι της λήθης.

Πηγαίνω μια λαμπάρδα* στο παιδί μου

γιατί το πάσχα δεν έχρεε στο Αλ χιντ Αμπίμ.

-Τί λαμπάρδα; Σημάδια έχει της Άνοιξης; Λουλούδια;

-Όχι, ουχί...είναι ένας αυγουλίνος. Δες το!

-Στρουμφ είναι, είπα και έσβησα το τσιγάρο.

με έκαιε...

(Το ποίημα έχει μελοποιηθεί από τον Κούρτη Φίνο)

*λαμπάρδα = η λαμπάδα

Ο Σέργιος Ασράφ είναι από την Παλαιστίνη, "εκεί που ενώνονται οι κόσμοι", όπως λέει ο ίδιος. Ζει 8 χρόνια στη χώρα μας και η τελευταία του συλλογή Πες μου, δεν ήξερες, δε ρώταγες; Τρελάθηκα και σώθηκα ήδη διακρίνεται. Στον ελεύθερο χρόνο του βλέπει παλιές, καλές ελληνικές ταινίες.

Κατηγορώ και λυπούμαι

2009-02-27T06:04:00.014+02:00

Με λύπη ενημερώνουμε τους αναγνώστες μας ότι ο Δορύλαος Μπονές, γνωστός μουσικοσυνθέτης, δεν κατάφερε δυστυχώς να στείλει τη σύνθεση του στον διαγωνισμό της Eurovision. Σύνθεση για την οποία είχε δουλέψει 3 χρόνια σε στίχους Κρίτωνα Κακάβουρα και το μελωδικό της μέρος θα ερμήνευε η κόρη του, Κλαίρη. Δυστυχώς και οι τρεις χώρες στις οποίες αποτάθηκε (Ρουμανία, Αυστρία, Ιταλία) ενώ των διαβεβαίωσαν ότι θα το λάβουν σοβαρά υπόψιν τους, είχαν ήδη προχωρήσει στην επιλογή εκπροσώπησης τους.

Απλά παραθέτουμε κάποιους στίχους από το τραγούδι σε ελεύθερη απόδοση.

""Νύχτα λυπημένη, εσύ μικρή

στου κόσμου την άχνα

πώς να σε βρει

Τ' άστρο, το φεγγάρι σε γήτεψαν

και έμεινες ελπίδα για βροχή

Ζωή μικρή, αλλοτινή

Στου μαρμάρου τη σκόνη

στης καρδιάς τη σιωπή

μάγισσα πλανεύτρα εσύ."

Ένα εξαίσιο ποίημα και μια υπέροχη μουσική συνοδεία που κάποιοι διαβρωμένοι και άμουσοι αποφάσισαν ότι δεν αξίζει για τον σικέ διαγωνισμό τους. Ο αρχιμουσικός Δορύλαος Μπονές δεν έχει κάνει καμία δήλωση ακόμα.

Σώστε τον Αποστόλη!

2009-02-05T17:29:00.000+02:00

Εφέτος, ένα σπίτι στην Ανάκασα Αττικής δεν θα γιορτάσει τις Απόκριες.

Είναι το σπίτι της οικογένειας του Αποστόλη...

Του Αποστόλη από την Ανάκασα.

Ο Αποστόλης από την Ανάκασα έγινε ευρύτερα γνωστός στη γειτονιά του το 2004 όταν εκείνο το ζεστό Αυγουστιάτικο απόγευμα είπε στον κυρ Νίκο, το αφεντικό του στο καρνάγιο:

"Μπάρμπα", έτσι τον αποκαλούσε, ήταν το "αστείο" τους, "θα πεταχτώ μέχρι το φροντιστήριο να πάρω τη Νίτσα, σχολάει μην πάει μονάχη στο σπίτι."

Ήταν ένα ψέμα. Το πρώτο ψέμα που είπε ποτέ του στο Μπάρμπα.

Ο αποστόλης τράβηξε κατά τη βρύση, έπλυνε τα πόδια και το κεφάλι του, φόρεσε το καλό του μαύρο πουκάμισο, χτένισε τα μαλλιά και το μουστάκι με την τσατσάρα και στήθηκε να περιμένει στη στάση το Αυτοκίνητο. Λίγη ώρα αργότερα περνούσε την πόρτα του High TV.

Εμφανίστηκε στο talent freak show του Άλκη Κόλλια "Όσο έχω φωνή" όπου και τραγούδησε πανέμορφα ένα παλιό αγαπημένο λαϊκό τραγούδι. Κόσμος μαζεύτηκε έξω από τα στούντιο της εκπομπής. Στάθηκε και θαύμασε αυτή την αυθεντική φωνή. Ο Αποστόλης το είδε αυτό. Του άρεζε. Εκείνο που δεν είδε ήταν πως ο άπληστος παρουσιαστής Άλκης Κόλλιας είχε ανακαλύψει στο πρόσωπό του την καινούρια μαϊμού για το show του...

Δύο χρόνια αργότερα, ύστερα από πολλές πιέσεις του Κόλλια, ο Αποστόλης από την Ανάκασα βρέθηκε ξανά στο στούντιο της εκπομπής. Αυτή τη φορά ο κυνικός παρουσιαστής δεν του χαρίστηκε. Κανιβάλισε το θύμα του, εκμεταλλευόμενος την αφέλεια (παιδική;) που το χαρακτηρίζει. Ωστόσο οι ειρωνείες και η υποτίμηση του Ανθρώπου που επιχείρησε δεν στάθηκαν ικανά να εμποδίσουν τον Αποστόλη να πραγματοποιήσει στο τραγούδι του μια από τις καλύτερες λαϊκές ερωτικές ερμηνείες που έχουν καταγραφεί ποτέ.

Αυτή λοιπόν είναι η δεύτερη εκείνη παρουσία του Αποστόλη στην τηλεόραση, όπου ευτυχώς έχουμε την ευκαιρία να δούμε και απόσπασμα από την πρώτη ιστορική του εμφάνιση.

Σεπτέμβριος 2008

Τώρα πια ο Αποστόλης είναι ένας θρύλος στην Ανάκασα. Δίνει το παρόν σε εγκαίνια καταστημάτων, ενώ αποθεώνεται κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο να δει την αγαπημένη του ομάδα, το "Θησέα Ανάκασας". Ο δήμαρχος τον τιμά αναθέτοντάς του την ευθύνη να μοιράσει τη μουσταλευριά στις γιορτές τρύγου.

Κάτω όμως από το μπογιατισμένο πρόσωπο του κλόουν, η καρδιά του παιδιού έχει ραγίσει. Έχει καταλάβει το άτιμο παιχνίδι που παίχτηκε στις παλληκαρίσιες πλάτες του και οργανώνει σιγά σιγά την εκδίκησή του. Αφήνει την παλιά του δουλειά, μακραίνει τα μαλλιά του, και χάνεται ολοένα και περισσότερο στην έμμονη ιδέα να εμφανιστεί ξανά στην εκπομπή. Αυτή την φορά όμως θα είναι άλλος. Και κανείς δεν θα μπορέσει να τον κοροϊδέψει.

Η οικογένειά του ανησυχεί. Πίσω έχει αφήσει τη Νίτσα, κορίτσι πια της παντρειάς. Το Νίκο, το μικρό του αδερφάκι που παραπαίει στα επικίνδυνα μονοπάτια του λευκού θανάτου. Τον Αργύρη, το συνετό (αν και μίζερο) μεγάλο αδερφό που δεν καταλαβαίνει και το μόνο που ξέρει είναι να τον πιέζει να γυρίσει στη δουλειά γιατί μόνος δεν τα φέρνει βόλτα για πέντε στόματα. Τον αγαπημένο του μαύρο παππού, τον άνθρωπο που βρήκε τα τέσσερα αδερφάκια μικρά και με αυταπάρνηση τα "ανάστησε" μέσα στο μικρό του καμαράκι.

Ο Αργύρης καταφέρνει να ανακαλύψει πως ο Αποστόλης σκοπεύει να εμφανιστεί ξανά στην εκπομπή, όταν μια μέρα ο Αποστόλης του το λέει. Και πάνω στην προσπάθειά του να τον σώσει παίρνει την πρωτοβουλία να ενημερώσει τον Άλκη Κόλλια. Του αποκαλύπτει μάλιστα ότι ο Αποστόλης θα συστηθεί ως "Αντρέας από τη Νέα Φιλαδέλφεια". Πόσο λάθος έκανε...

Ο αδίστακτος τηλεστάρ τρίβει τα χέρια του. Αυτή τη φορά θα βάλει στο θίασο όλη την οικογένεια. Και μάλιστα θα τσακίσει την ψυχούλα του Αποστόλη αποκαλύπτοντας την "απάτη" του εκεί, μπροστά στα εκατομμύρια των τηλεθεατών του High TV.

Ας παρακολουθήσουμε εκείνη τη μοιραία τρίτη εμφάνιση του Αποστόλη στην εκπομπή "Όσο έχω φωνή".

Ο Αποστόλης αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και παχυσαρκία που έχει προκληθεί από τα ψυχοφάρμακα. Βρίσκεται σε θεραπευτική κλινική στη Κηφισιά μετά από πρωτοβουλία του Συλλόγου Παλαίμαχων Τραγουδιστών "Γούστο μου & Ακαπέλο μου".

Εάν θέλεις και συ να βοηθήσεις τον Αποστόλη, δεν έχεις παρά να του στείλεις ένα μήνυμα συμπαράστασης. Μια τόσο απλή κίνηση που όμως θα βοηθήσει αυτό το παιδί να βρει το μίττο που οδηγεί στην έξοδο. Ας του ανοίξουμε την πόρτα σε έναν καινούριο, φωτεινό κόσμο.

ΣΩΣΕ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

ΣΩΣΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ

Good Luck Tassos!

2009-01-30T23:34:00.000+02:00

Ανακοίνωση
Ο Τάσσος Σώντερς παράλληλα με την ενασχόληση του με τα θεατρικά δρώμενα, αποφασίζει τη διεκδίκηση του χρίσματος του υποψηφίου προέδρου των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής με την παράταξη των 'Δημοκρατικών'.
Με αυτό τον τρόπο θέλει να πραγματοποιήσει την “Ύστατη φιλοδοξία” και να γίνει ο δεύτερος μαύρος πρόεδρος στην ιστορία της χώρας.

Γραφείο τύπου Τάσσου Σώντερς
Λειψία, 30 Ιανουαρίου 2009

Announcement
Tassos Saunders in step with his theatrical activities, decides to claim the nomination of candidate president of the United States of America with the 'Democratic party'. This way he wants to achieve the “Final ambition” and become the second black president in the history of the country.

Tassos Saunder's Press room
Lipsk, 30th of January 2009

"Σαμουράι"

2009-01-26T02:50:00.000+02:00

Επιτέλους, βρίσκεται στα χέρια της κοοπερατίβας η θρυλική ταινία μικρού μήκους "Σαμουράι". Πρόκειται για φιλμ του 1958 που ο σκηνοθέτης του παραμένει άγνωστος έως σήμερα. Η ταινία ανακαλύφθηκε τυχαία από τον Ρόμπερτ Κολοβό κάτω από το κρεβάτι της γιαγιάς του, όταν αυτή αποφάσισε να επισκεφθεί για τελευταία φορά την Αμβέρσα και ο Κολοβός βρήκε την ευκαιρία να ψάξει το σπίτι της. Ήξερε;...

Σύμφωνα με το μύθο, τα γυρίσματα της ταινίας σταμάτησαν ξαφνικά και το συνεργείο αποσύρθηκε από την κινηματογραφική βιομηχανία για πάντα. Οι πραγματικοί λόγοι δεν έγιναν ποτέ γνωστοί, αλλά μαρτυρίες θέλουν το σκηνοθέτη να δηλώνει σε κοντινούς του: "Φοβάμαι. Φοβάμαι πως αν συνεχίσω οι δικοί μου άνθρωποι θα πάθουν κακό. Οι δικοί μου, με νοείς;" Τρεις μέρες αργότερα ο θείος του κέρδιζε μια γενναία αύξηση στο μισθό του ενώ ο σκηνοθέτης ξεκινούσε για μια ακόμα φορά να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Να κάνει το γύρο του κόσμου περπατώντας σε ευθεία γραμμή.

Αυτό που θα παρακολουθήσουμε είναι το μοντάζ του Ρόμπερτ Κολοβού πάνω στα πλάνα της ταινίας που διασώθηκαν.

"Spooky Fish"

2009-01-24T10:17:00.001+02:00

Ένα λυρικό ποίημα.

Ένα αισθηματικό θρίλερ φαντασίας.

Ένα έπος. Σύντομο.

Γράμμα στον Μαρσελίνιο, του Τάσσου Σώντερς.

2009-01-23T02:43:00.000+02:00

Γεια σου φίλε μου Μαρσελίνιο,

Εδώ τα πράγματα είναι καλά, η ζωή μου έχει αρχίσει να μπαίνει και πάλι σε φυσιολογικούς ρυθμούς, ρουτίνα θα το έλεγαν πολλοί αλλά τι ξέρει ο κόσμος; Ίσως τελικά ήταν καλύτερα που με έδιωξε ο κύριος Πάνος από το σπίτι του γιατί με τον κύριο Δήμο ταιριάζουν περισσότερο τα θέλω; τα πιστεύω; τα χνώτα μας; η νοοτροπία μας εν τοιαύτη περιπτώσει. Χαρακτηριστικό θαρρώ πως είναι το γεγονός που έλαβε χώρα την περασμένη Τρίτη, όπουθα 'ταν 23:41 όταν ο κύριος Δήμος μπήκε ευγενικά στο δωμάτιο μου και με διάχυτη την καλοσύνη στο βλέμμα και μία έκφραση που έσφυζε από ικανοποίηση απέδωσε τις ευχαριστίες του στον πανάγαθο γιατί βρήκε έναν άνθρωπο που καθαρίζει την τοστιέρα έπειτα από κάθε χρήση της οικοσυσκευής αυτής που σημαίνει τόσα πολλά για εκείνον.

Η αλήθεια είναι πως δεν καταλαβαίνω απόλυτα γιατί μία καθαρή τοστιέρα μας κάνει να λάμπουμε και εμείς από χαρά, αλλά ρωτάω.. αυτό το άγνωστο δεν είναι που δίνει πικάντικη γεύση στη ζωή μας; Σε αυτόν τον κόσμο τον μικρό τον μέγα αυτά τα τοσοδούλια περιστατικά φτάνουν τα μουστάκια μας ως τα αυτιά. Μη σου πω και πιο πάνω, υπάρχει πιο πάνω από τα αυτιά; Υπάρχει Μαρσελίνιο; Ναι και θα φτάσουν και εκεί τα μουστάκια μου φίλε, γιατί τα λεφτά δεν είναι το παν στη ζωή. Ξέρεις πότε το κατάλαβα αυτό; Το κατάλαβα όταν ο κύριος Πάνος με έδωκε μια και με γκρέμισε από τον θρόνο που ο ίδιος μου είχε χτίσει με λόγια και υποσχέσεις αλλαγής και συνέπειας. Αλλά πότε είπε κάτι αυτός και το έκανε; Πιο συγκεκριμένα: άλλαξε ποτέ νερό στο χρυσόψαρο και δεν το θυμάμαι; Ποτέ! Μπορώ να δεχτώ πως δεν ήξερε να μαγειρεύει και πως τα "ντελίβερι" δεν του άρεσαν καθόλου, αλλά θα μπορούσε μία φορά, έστω μία, να κλάψει πάνω από το πιάτο του ευγνωμονόντας τα θεία για το μεσημεριανό πλουσιοπάροχο γεύμα που αχνίζοντας τον επερίμενε στην τραπεζαρία κάθε μεσημέρι... Όχι Μαρσελίνιο η σαλάτα δεν άχνιζε γαιτί του κύριου Πάνου δεν του άρεσαν οι ζεστές σαλάτες αλλά τρελαίνεται για εκείνες που του ξεπλένουν το στόμα από το κυρίως πιάτο αλλά δεν σβήνουν και τη γεύση του.

Ακόμα και τώρα μετά από τόσους μήνες ξυπνάω καμιά φορά τα βράδια και ιδρωμένος τρέχω στο ψυγείο ώστε να βεβαιωθώ πως υπάρχει αρκετό αγγούρι και αβοκάντο, δεν προλαβαίνουν να περάσουν 2 λεπτά και συνειδητοποιώ που βρίσκομαι. Για να ηρεμήσω χρειάζεται οπωσδήποτε να μου ετοιμάσω ένα ζεστό γάλα και εκείνη τη ώρα που οι μύες μου χαλαρώνουν αναρωτιέμαι αν ο καινούριος, ο "Αντώνης" μπορεί να διατηρεί σωστά το αβοκάντο. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να το κρατήσεις σκληρό αν δεν γνωρίζεις τη διαδικασία με το λάδι τη χαρτοπετσέτα και το τζίντζερ. Μεταξύ μας Μαρς αυτό είναι κάτι που δεν του αποκάλυψα ποτέ και ούτε πρόκειται, ας είναι απάνθρωπο, ίσως έτσι καταλάβει το λάθος που έκανε το πουτανάκι.

Ο φίλος σου ΛΜ

Γράμμα στο φίλος Χρήστος του Tarzan de la Zougla

2009-01-23T02:36:00.000+02:00

Αγαπητό μου φίλος,

Χρήστος

Ελπίζω να είσαι καλά, σου έβγαλα σήμερα τα εισιτήρια για να έρθεις να με δεις που παίζω τέρμα στον τελικό. Είμαστε καλή ομάδα και το ηθικό είναι καλό. όλα τα παιδιά, πιστεύω, θα δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους για να επιστρέψουμε με το κούπα.
Κατά τα άλλα όλα εδώ είναι όπως τα άφησες. Οι βόλτες στην παραλία το πέταγμα του χαρταετού, οι ρομαντικές αναπολήσεις, οι φευγαλέοι έρωτες, πίτα γύρος απ' όλα, τα χαμόγελα των παιδιών το κοπή το πίτα...
Εδώ το αφεντικό με καταπιέζει πολύ, με βαράει και με βιάζει στα κρυφά αλλά εγώ λέω εντάξει, δεν παίζει πρόβλημα. Και καλά να λες, άλλοι πεθάνανε στη γέννα.
Καμιά φορά θα ήθελα να ήμουν άλογο, αλλά και με σκίουρο βολεύομαι.
Αρκετά όμως σε κούρασα με τα δικά μου, αγαπητό φίλος Χρήστος. Πες μου, θέλω να ξέρω, εσύ τι κάνεις, πως πάνε οι μπίζνες, τα γκεητγουαίη ον δε φόουν και όλα τα άλλα.

Πάντα δικός σου,

Ταρζάν Ντε λα Ζούγκλα.

"Μπιλιμπόη" Part 4 του Ζαν Λυκ Κορμοράνου

2009-01-23T02:25:00.004+02:00

Όσοι φίλοι δεν έχουν παρακολουθήσει το διήγημα "Μπιλιμπόη" από την αρχή, μπορούν να ξεκινήσουν από το Part 1 .

Ο Μπιλιμπόης κοντοστάθηκε σε ένα ψωριάρικο δέντρο λίγο έξω από το εγκατελειμένο υδραγωγείο. Το υδραγωγείο αυτό, αλλοτινό στολίδι του χωριού, είχε εγκαταλειφθεί μετά τον πόλεμο, όταν ο συμβολαιογράφος του χωριού, ο κύριος Πελτιέ, ανακάλυψε έντρομος ότι το νερό δεν ήταν καλό. Αφέθηκε να ερημώσει, και μυριάδες θρύλοι άρχιζαν να το στοιχειώνουν – με πιο χαρακτηριστικό, και συνάμα πιο τρομακτικό, αυτόν που ψιθύριζαν στα κρυφά οι γριές της πόλης: ότι ένα μυστήριο κοντό πλάσμα, γεμάτο τρίχες και με οξφορδιανή προφορά συνήθιζε κάθε πανσέληνο να απαγγέλει το Βασιλιά Ληρ ανάποδα, χορεύοντας κλακέτες.

Η θύμηση αυτού του παράξενου πλάσματος έφερε στο μυαλό του Μπιλιμπόη το πανηγύρι των τρελών που γινόταν στην κεντρική πλατεία της Σκατομπέρμπερης κάθε πρώτη Κυριακή του Μάη. Και τότε συνειδητοποίησε ότι σήμερα ήταν η πρώτη Κυριακή του Μάη. Τα μάτια του βούρκωσαν σαν θυμήθηκε τα δυστυχισμένα παιδικά του χρόνια, όταν ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή θεάματα του πανηγυριού.

Για δέκα ολόκληρα χρόνια υπέμενε αυτόν το φρικτό εξευτελισμό στον οποίο τον υπέβαλε η κυρία Λόρντον, η διευθύντρια του οικοτροφείου όπου μεγάλωσε. Ήταν μια σκληρή και άκαμπτη γυναίκα, με χοντρά γυαλιά και ανατομικά τσόκαρα. Διεύθυνε με σιδηρά πυγμή το οικοτροφείο της Σκατομπέρμπερης και η σκληρότητά της είχε αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στην τρυφερή ψυχούλα του μικρού Μπιλιμπόη. Αυτή μαζί με τον Αλμπίνο ήταν οι δύο άνθρωποι που του είχαν προκαλέσει τον μεγαλύτερο πόνο. Την κυρία Λόρντον την είχε εκδικηθεί μόλις ενηλικιώθηκε – την σκότωσε με απανωτές φτυαριές στα μούτρα. Τώρα ήταν η σειρά του αλμπίνου.

Μαμά κοίτα! Είναι τόσο άσχημος! Και φαίνεται και τόσο χαζός! Κοίτα, κοίτα μαμά! Ε, παιδιά ελάτε να τον κλωτσήσουμε όλοι μαζί! Ο Μπιλιμπόης, 9 μόλις χρονών, κοιτάει το πάτωμα και κλαίει. Είναι αλυσοδεμένος από το πόδι σε μια ταμπέλα που γράφει “Άσχημος. Χαζός. Παίζει κιθάρα. Μην τον ταϊζετε”. Γύρω του έχει μαζευτεί πλήθος, παιδιά και μεγάλοι, κοιτάνε την καμπούρα του και του σφυρίζουν. Παίξε κιθάρα τέρας! Παίξε! Κάποιος του ρίχνει μια ροχάλα η οποία τον πετυχαίνει στο στόμα. Τα παιδιά ξεκαρδίζονται. Αυτός κλαίει και όσο κλαίει τόσο αυτοί γελάνε. Τα δάχτυλά του τρέμουν, προσπαθεί να παίξει μια συγχορδία στην κιθάρα, μα ο ήχος είναι φρικτός, κάποιος του πετάει πέτρα, ο Μπιλιμπόης σωριάζεται, ακούει το πλήθος να γελάει, ξαφνικά όλα σκοτεινιάζουν.

Όρμησε γεμάτος μανία στα στενά σοκάκια του χωριού. Τα ξύλα αναπηδούσαν στη ράχη του, όμως αυτός δεν ένιωθε πόνο. Έτρεχε και έκλαιγε – έτρεχε να συναντήσει το πεπρωμένο του.

Συνεχίζεται...
Διάβασε το Part 5 του αγαπημένου μας "Μπίλιμποη"

"Μπιλιμπόη" Part 3 του Ζαν Λυκ Κορμοράνου

2009-01-23T02:05:00.003+02:00

Όσοι φίλοι δεν έχουν παρακολουθήσει το διήγημα "Μπιλιμπόη" από την αρχή, μπορούν να ξεκινήσουν από το Part 1 .

Χαϊδεύει τη χαίτη του και χάνεται στο άρωμά της. Με τις άκρες των δαχτύλων του χαϊδολογά τη ράχη του. Το πιάνει σφιχτά από τους μηρούς και το καβαλά. Είναι ένα υπέροχο ανοιξιάτικό πρωινό, ο αέρας είναι ζεστός και καθαρός, ο ήλιος ζεσταίνει και δίνει ζωή στα πάντα, μικροί υπέροχοι ήχοι γεμίζουν τον αέρα, οι δυο τους καλπάζουν και καλπάζουν και καλπάζουν...Οι ανθισμένες φραουλιές, οι κάτασπρες αμυγδαλιές, δύο σκιουράκια κυνηγιούνται, ένα ελάφι ξεδιψά στη σκιά του πλατάνου, παντού η ζωή στήνει το πανηγύρι της, και οι δυο τους συνεχίζουν να καλπάζουν και να καλπάζουν και να καλπάζουν...Φτάνουν σε ένα ξέφωτο, ένα άνοιγμα με καταπράσινο χορτάρι και ένα κελαρυστό ρυάκι, περικυκλωμένο από αρχαίες οξιές, ξεκαβαλικεύει, γεμίζει τις χούφτες του νερό και το φέρνει στο στόμα του Κεραυνού, αυτός πίνει όλος ηδονή, το νερό γρήγορα τελειώνει από τις χούφτες και το άλογο με την τραχιά του γλώσσα τώρα γλύφει τις παλάμες του πατέρα, η αίσθηση είναι απερίγραπτη, τρέμει σύγκορμος και δακρύζει από χαρά, έπειτα ξανακαβαλά τον Κεραυνό, και οι δυο τους καλπάζουν και καλπάζουν και καλπάζουν...

Ο ήλιος ανατέλει πίσω από τις καταπράσινες βουνοπλαγιές της Ορτάνδης. Είναι ένα εξαίσιο πρωινό. Ο Μπιλιμπόης ξυπνά έπειτα από έναν ταραγμένο, γεμάτο εφιάλτες ύπνο. Η υγρασία της σπηλιάς τον ανάγκαζε να σηκώνεται όλο το βράδυ για κατούρημα, και όλο το βράδυ αντίκρυζε το ίδιο θλιβερό θέαμα: Ο Κεραυνός, δεμένος σε ένα βράχο, άγρυπνος, να κοιτάζει το τίποτα και να κλαίει.

‘Κλαις, ε;...τώρα θα δεις πως είναι να πονάς για την χαμένη αγάπη...τώρα θα καταλάβεις κωλοάλογο πως ένιωθα εγώ κάθε βράδυ όταν ο εραστής σου με έδιωχνε...το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι με τη Μιράντα, τόσο πολλά ζήτησα; Αλλά όχι, ο καταραμένος ο Αλμπίνος έπρεπε να με εξευτελίζει έτσι κάθε φορά, έπρεπε να με λερώνει μόνο και μόνο επειδή τόλμησα να αγαπήσω την κόρη του. Αλλά...αλλά!’

Ο Κεραυνός άκουγε τη γεμάτη μίσος και εκδικητικότητα φωνή του Μπιλιμπόη και αναλωνόταν σε λυγμούς ολοένα πιο γοερούς, ολοένα πιο βαθιά πονεμένους. Μέσα του έτρεμε, τα’χε χαμένα...θα "ξανάβλεπε" τον πατέρα, ή έμελλε να αφήσει τα κόκαλά του σε αυτή την υγρή, απαίσια σπηλιά; Δεν άντεχε στη σκέψη του να μην ξανανιώσει τα στοιβαρά χέρια του πατέρα στα καπούλια του. Δεν τον πείραζε να πεθάνει, δεν τον απασχολούσε καν, αρκεί να ξανάσμιγε με το ταίρι του...και τότε, για πρώτη φορά, άρχισε να υποψιάζεται τι μπορεί να ένιωθε ο Μπιλιμπόης για τη Μιράντα...αχ να μπορούσε μόνο να μιλήσει...

Ο Μπιλιμπόης βεβαιώθηκε ότι ο Κεραυνός ήταν καλά δεμένος, του έριξε ένα χαστούκι, μεταμφιέστηκε σε γριά που κουβαλά ξύλα, και βγήκε από τη σπηλιά. Άρχισε να κατηφορίζει προς το χωριό, στενάζοντας υπό το βάρος των ξύλων - είχε φορτωθεί δύο δεμάτια. Τέσσερις ώρες αργότερα τα πρώτα σπίτια της Άνω Σκατομπέρμερης εμφανίστηκαν, κίτρινα και μισογκρεμισμένα.

Συνεχίζεται...

Διάβασε το Part 4 του αγαπημένου μας "Μπίλιμποη"

"Άλογο Κούρσας"

2009-01-22T21:06:00.003+02:00

του Τάσσου Σώντερς

Περιορίζοντας στο ελάχιστο την λεκτική “επικοινωνία”, η θεατρική κοοπερατίβα “Μετέχνιο” ακροβατεί ανάμεσα στο δοσμένο και το αφηρημένο, το ονειρικό και το γκροτέσκο, το αυθεντικό και το κάλπικο...

Με αυτά τα λόγια ο Τάσσος Σώντερς προλογίζει την παράσταση Άλογο Κούρσας που γράφει και σκηνοθετεί ο ίδιος. Σύμφωνα με τους κριτικούς, ένα θαύμα συντελείται φέτος στον εικαστικό πολυχώρο "Μη Τόπος" στο Γκάζι. Η θεατρική κοοπερατίβα "Μετέχνιο" έρχεται σε ρήξη με τις παλαιωμένες αντιλήψεις του συμβολισμού. Οι "νόρμες" του θεάτρου του παραλόγου, βρίσκοντας στη σκηνοθετική ματιά του Σώντερς άγονο έδαφος, δίνουν τη θέση τους στην αχρονική πολυρρυθμία. Οι κανόνες του παιχνιδιού ας διαμαρτύρονται, άλλωστε ποιός τους χρειάζεται; Ταυτόχρονα, η παράσταση καταφέρνει να διατηρεί και να εμπλουτίζει τον λυρισμό του Κόρνικ, το ανυπόκριτο του Μπος, το ρεαλισμό του Λήχμαν - Πρέσκελε...

Πληροφορίες σχετικά με την παράσταση και τους συντελεστές της μπορείτε να βρείτε εδώ.

Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε την μπροσούρα της παράστασης

Ένας Ιδεαλιστής Φυγάς του Tarzan de la Zougla

2009-01-21T15:46:00.000+02:00

ένας ιδεαλιστής φυγάς

ένας ασυμβίβαστος κλέφτης

ένας ρομαντικός πολεμιστής

όλα αυτά μαζι,

θα μπορούσες να τα αγαπήσεις;

...

...στον Π.

¨Όσο έχω φωνή¨ talent show του High TV

2008-12-20T19:00:00.000+02:00

Η πρώτη, αλλά και η δεύτερη εμφάνιση του Αποστόλη από την Ανάκασα στην εκπομπή του Άλκη Κόλλια.

"Μπιλιμπόη" Part 2 του Ζαν Λυκ Κορμοράνου

2008-12-20T04:00:00.004+02:00

Όσοι φίλοι δεν έχουν παρακολουθήσει το διήγημα "Μπιλιμπόη" από την αρχή, μπορούν να ξεκινήσουν από το Part 1 .

ʽΈλα Κεραυνέ, φάε λίγη ζαχαρίτσαʼ είπε ο πατέρας και έζμπρωξε ένα κύβο μαύρης ζάχαρης στο στόμα του αλόγου. ʽΦάε γαμώ την τύφλα σουʼ. Έπειτα του έδωσε ένα ρουφηχτό φιλί στο στόμα, το καληνύχτισε και μπήκε στο σπίτι. Σʼένα θάμνο έξω από την αυλή, παραμόνευε κρυμμένος ο Μπιλιμπόης.

Αυτή τη φορά είχε έρθει χωρίς την κιθάρα του. Χρησιμοποιώντας το μοναδικό του χάρισμα, έσουρε ένα βραχνό, αισθησιακό χλιμίντρισμα. Τα υπερευαίσθητα αυτιά του Κεραυνού ανασηκώθηκαν. Ο Μπιλιμπόης συνέχισε να χλιμιντρίζει "σαν άλλη Μαύρη Καλλονή", και το χλιμίντρισμα έκαμε τα φύλλα από τις λεμονιές να θροϊζουν και τον Κεραυνό να νιώθει μια απροσδιόριστη αναστάτωση και ένα γλυκό ρίγος. Θύμησες αγάπης ξύπνησαν μέσα του, γλυκές θύμησες. Το χλιμίντρισμα του Μπιλιμπόη δονούσε τώρα την απαλή νυχτιά, ήταν τώρα η ίδια η καρδιά του που χλιμίντριζε το παναλόγινο κάλεσμά της, την εσωτερική της ικεσία. Ο Κεραυνός άρχισε να πλησιάζει την πηγή του ερωτικού καλέσματος, και αφού χτύπησε πάνω σε δύο δέντρα, βγήκε από την αυλή και πήγε προς τον θάμνο που ήταν κρυμμένος ο Μπιλιμπόης.

Και τότε ήταν που δέχτηκε το αριστοτεχνικό χτύπημα στο σβέρκο και σωριάστηκε κάτω. Ο Μπιλιμπόης του έδεσε ένα σκοινί στο πίσω δεξί πόδι και άρχισε να τον σέρνει. Ήταν μια νύχτα δίχως φεγγάρι, και ο Μπιλιμπόης ιδρώνοντας και ξεφυσώντας μέσα από στενά σοκάκια κατάφερε να σύρει τον λιπόθυμο Κεραυνό έξω από το χωριό, και έπειτα μέσα στο δάσος, μέχρι την σπηλιά του. Τη σπηλιά αυτή την είχε διαλέξει γιατί ήταν αόρατη για όποιον δεν είχε το "χάρισμα του Γκόγκομπορ" *

Όταν το επόμενο πρωί ο πατέρας κατέβηκε "ορεξάτος" στην αυλή για να συναντήσει τον Κεραυνό, τον περίμενε μία δυσάρεστη έκπληξη και ένα σημείωμα καρφωμένο στο δέντρο. Το σημείωμα ήταν καταφανώς γραμμένο από έναν άνθρωπο κατώτατης πνευματικής στάθμης που παραληρούσε:

Αν θες να ξαναδείς το άλογό σου, έλα στη σπηλιά μου που είναι (αυτό το σημείο ήταν σβησμένο), εεε, εννοοώ άσε εμένα και τη Μιράντα να ζήσουμε ευτυχισμένοι, ναι ευτυχισμένοι, τι ξέρεις εσύ από αγάπη, θα το κάνω φέτες το ψωράλογο,δε με ξέρεις, κανείς δε με ξέρει, κανείς, αχ Μιράντα ...

Κάτι έσπασε μέσα του. Όλη η ζωή του πέρασε από μπροστά του σαν ταινία. Το χείλος του τρεμόπαιξε. Ένα δάκρυ κύλησε. Άρχισε να τρέμει το γόνατό του. Σφίχτηκε η κοιλιά του. Ανακατεύτηκε το στομάχι του. Ξεράθηκε ο λαιμός του. Τον έλουσε κρύος ιδρώτας. Ζεστάθηκαν τα μιλίγγια του. Σήκωσε τις γροθιές του προς τον ουρανό και έβγαλε μια κραυγή που αντήχησε πέρα στα βουνά: ʽΓΙΑΤΙ????ʼ . Έπεσε κάτω, κουλουριάστηκε, άφρισε με σπασμούς και έκλαψε σαν να μην υπήρχε αύριο, ούτε μεθαύριο. Έφαγε λίγο χώμα και λιποθύμησε.

Όταν ξύπνησε, αντίκρυσε την νάνισα κόρη του να του πλένει ευλαβικά τα πόδια. Βρισκόταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του.

ʽΠόση ώρα κοιμάμαι;ʼ ρώτησε.

ʽΏρα; Πόσες μέρες θα ρώταγα εγώ καλέ μπαμπάκοʼ του απάντησε η Μιράντα.

ʽΕ πόσες ρε σκουλήκι της πέτρας;ʼ είπε και της άστραψε μια σφαλιάρα.

ʽΔύο ώρες καλέ μπαμπάκοʼ απάντησε εκείνη.

ʽΔεν είναι δυνατόν να είσαι τόσο ηλίθιαʼ της είπε και ξαναλιποθύμησε.

Μπρρρ! Χλιμίντρ, χλιμίντρ! Ο έμπορος έχει μόλις στρίψει στη γωνία και ο πατέρας είναι μόνος του στην αυλή με το άλογο. ʽΘα σε λέω Κεραυνό, και μαζί θα κατακτήσουμε όλες τις πίστες!ʼ. Πόσο λίγο έμελε να κρατήσει αυτή η αυταπάτη...Ο Κεραυνός πλησιάζει τον καινούριο του αφέντη, αυτός πάει να τον χαϊδέψει, μα ο Κεραυνός δε βλέπει τίποτα, πέφτει πάνω του, μπουρδουκλώνεται και ξαπλώνεται στο πάτωμα. Σηκώνεται όμως αμέσως, καλπάζει προς τον παλιό μαντρότοιχο της αυλής, τον χτυπά με το κεφάλι και πέφτει για δεύτερη φορά. Σηκώνεται και πάλι αμέσως, αρχίζει να τρέχει προς τα πίσω, αυτή τη φορά είναι ο τοίχος του σπιτιού που του κόβει τη φόρα, και πάλι κάτω, και πάλι σηκώνεται...Ο πατέρας παρατηρεί σαστισμένος, συνειδητοποιεί ότι το άλογο αυτό δεν βλέπει τίποτα, μα τον συγκινεί βαθιά η επιμονή του, έχει κάτι το ποιητικό, και άξαφνα δακρύζει, και υπόσχεται στον εαυτό του ότι δεν αφήσει ποτέ τίποτα και κανέναν να πειράξει αυτό το άλογο, κάποια συμπαιγνία των πλανητών τους δένει για πάντα μαζί, για πρώτη φορά δεν νιώθει πια μόνος...

Όταν ξύπνησε μετά από δύο μέρες, η Μιράντα συνέχιζε να του πλένει τα πόδια με την γνωστή δουλικότητα που χαρακτήριζε όλες τις κινήσεις της.

ʽΧάσου από τα μάτια μου.ʼ

ʽΑμέσως καλέ μπαμπάκο.ʼ

ʽΠόρνη!ʼ

Η Μιράντα ξέσπασε σε λυγμούς. Παράτησε το πανάκι μέσα στη λεκανίτσα, και έτρεξε προς το δωμάτιό της.

ʽΣταμάτα εκεί που είσαιʼ άκουσε τη φωνή του πατέρα από πίσω της. ʽΈλα εδώ!ʼ

Μόλις τον πλησίασε, την έπιασε από την λιγδιασμένη πλεξούδα της και κόλλησε το πρόσωπό της στο δικό του.

ʽΛοιπόν άκουσέ με καλά. Αυτός ο αηδιαστικός κρετίνος που σε περιτριγυρίζει, ο Μπιλιμπόης, έκλεψε τον Κεραυνό μου, και δεν θα τον αφήσει λέει, αν δεν σε δώσω σε αυτόνʼ.

Η Μιράντα πάγωσε. Άρχιζε να συνδέει στο μυαλό της τα άσχετα ως εκείνη τη στιγμή στοιχεία. Το ότι έλειπε ο Κεραυνός. Το ότι είχε εξαφανιστεί ο Μπιλιμπόης. Εκείνο το σημείωμα του Μπιλιμπόη που είχε βρει δίπλα στον λιπόθυμο πατέρα. Όλα έμοιαζαν να ταιριάζουν τώρα, και σε συνδυασμό με αυτό που της είχε πει μόλις ο πατέρας, για πρώτη φορά η θεία ανακούφιση της κατανόησης φώτισε τον νάνικο εγκέφαλό της. Ανακούφιση;

ʽΛοιπόν άκουσε καλά αυτό που θα σου πω τώραʼ συνέχισε ο πατέρας.
ʽΑυτός ο καριόλης θα πληρώσει ακριβά αυτό που έκανε στον Κεραυνό μου. Και δεν υπάρχει περίπτωση να σε αφήσω να τον παντρευτείς. Μπορεί να είσαι άσχημη και ανυπόφορη, δουλική και γλοιώδης, μα είσαι κόρη μου και εγώ σε αυτόν τον σαλτιμπάγκο δεν σε δίνω. Έχω ένα σχέδιο. Το σκασμό τώρα.ʼ

* Χάρισμα με το οποίο μπορεί κάποιος να διακρίνει σπηλιές που δεν είναι ορατές σε κάποιον που δεν έχει το χάρισμα. "Λίγοι" έχουν αυτό το χάρισμα. Συνήθως συνοδεύεται από φρικτές παραμορφώσεις του σώματος και του εγκεφάλου, σε σημείο που πολλοί αναρωτιούνται αν αξίζει τόση φρίκη μόνο και μόνο για να μπορείς να βλέπεις μια-δυο κρυμένες σπηλιές. Αστειευόμενοι λένε: "Χάρισμά τους!"

συνεχίζεται...

διάβασε το part 3

"Το χρυσό ψαλίδι" του Τάσσου Σώντερς

2008-12-13T17:39:00.000+02:00

Βρέχει, βρέχει πολύ τρεις μέρες τώρα, όμως τα πρωινά είναι πάντα διαφορετικά, οι αισθήσεις πλημμυρίζουν από τις μεθυστικές μυρωδιές που αναβλύζουν καθώς αναρίθμητες σταγόνες νερού φτάνουν από τον ουρανό και με τρομερή ταχύτητα χτυπούν τη γη. Αυτή η βία με την οποία γίνεται η ένωση της μάνας (γη) με το γλυκό σπέρμα του πατέρα (ουρανός) προκαλεί μια εξίσου ανελέητη βίαιη γέννηση, "καφείον" την αποκαλεί ο Ησίοδος. Λέξη με την οποία βάφτισαν παγκοσμίως το μαγικό ρόφημα που μας ξυπνάει από τον λήθαργο της νύχτας, μεταφέροντας μας βίαια και απότομα από την αγκαλιά του Μορφέα στη στη σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας.

Η Μαρία ξέρει καλά πως αν δεν πιει καφέ δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά της σωστά. Μια δουλειά η οποία απαιτεί επαγρύπνηση και αυτοσυγκέντρωση, έχει ένα μικρό κομμωτήριο στην απέναντι όχθη. Μπορεί ουσιαστικά μας χωρίζει ένα ποτάμι, αυτό της Πανδώρου, αλλά οι ψυχές δεν κομπάζουν, οι καρδιές υπάρχουν για να χτυπούν. Την παρακολουθώ από νωρίς, η πρωινή πάχνη μπορεί να με εμποδίζει από το να δω καθαρά τα μάτια της αλλά το γέλιο της, αχ το γέλιο της, κάνει τη μουντή αυτή μέρα να μοιάζει με ανοιξιάτικο πρωινό. Χριστέ, είναι σαν να είμαι εκεί, σαν το ποτάμι να μην υπάρχει πια, την μυρίζω, επιτέλους την μυρίζω, φιλώ τον λαιμό της και μπλέκω τα δάχτυλα μου στα κατάξανθα μαλλιά της. Ως κομμώτρια τα μαλλιά της τα περιποιείται πάντα μοναχή της, σαν μύθος ακούγεται χρόνια και είναι κοινό μυστικό πως η Μαρία δεν έχει αφήσει ποτέ κανέναν να φτιάξει τα μαλλιά της. Παλιότερα ο κόσμος έλεγε πως φέρνει κάθε τέρμινο δυόσμο και κάρδαμο από τη Συρία. Ο δυόσμος μαλακώνει τη τρίχα ώστε να μην σπάει κατά το πολύωρο καθημερινό βούρτσισμα. Το κάρδαμο της Συρίας είναι το πλέον ακριβό κάρδαμο και η ποιότητα του είναι ασύγκριτη, Η Μαρία το ξέρει αυτό πολύ καλά και το χρησιμοποιεί στο μαγείρεμα, γιατί πιστεύει πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να την ικανοποιήσει ο άντρας της, κάτι που δεν έχει καταφέρει να κάνει ποτέ, λένε. Αχ Μαρία, βιάστηκες. Η γέφυρα όμως μία μέρα θα γίνει, 12 χρόνια πασχίζουν να την ολοκληρώσουν και μάλιστα κάτω από τις πιο δύσκολες και συνάμα περίεργες συνθήκες. Συνεχώς κάτι συμβαίνει και το έργο δεν προχωράει, ίσως κάποιος να ρίχνει αλάτι κάνοντας έτσι ένα ιδιόμορφο σαμποτάζ. Εγώ ξέρω ποιος. Όχι Μαρία και εσύ ξέρεις. Εσύ τη χαλάς τη γέφυρα γιατί η γέφυρα θα σημάνει το τέλος του γάμου ενώ παράλληλα θα γίνει εφαλτήριο μιας καινούριας ζωής. Ξέρω σε τρομάζει η ελευθερία αλλά μη φοβάσαι Μαράκι κάνε το βήμα και ζήσε, ζήσε γλυκιά μου, όπως δεν έζησες ποτέ ως σήμερα, ποτέ. Άφησε τη γέφυρα να ενώσει τις δύο όχθες αλλά και αυτά τα δύο σώματα που έχουν φτιαχτεί για να "αγαπιούνται".

Η βροχή σαν να σταμάτησε, η Μαρία πίνει κι΄ άλλο καφέ. Μονολογεί, τι να λέει; Φωνάζει δυνατά σε άδειο μαγαζί, τα ουρλιαχτά της φτάνουν ως εδώ. Παναγιά μου, μη και κάνει καμιά τρέλα, είναι τόσο ευαίσθητη. Κλαίει, πλέον είμαι σίγουρος πως κάτι την απασχολεί. Ένας κύριος μπαίνει μέσα στο κομμωτήριο, δεν είναι ο άντρας της, είναι ο Τόνυ από την φιλαρμονική, μιλάνε και η Μαρία κλαίει ακόμα, είναι απαρηγόρητη. Η κατάσταση έχει αρχίσει να με ανησυχεί, ο Τόνυ πάει να την αγκαλιάσει, η Μαρία τον απωθεί με βία και αστραπιαία αρπάζει το καλό ψαλίδι με τη χρυσή λαβή -δώρο 4ης επετείου γνωριμίας από τον άντρα της- ο Τόνυ δείχνει τρομοκρατημένος και.. όχι, παραπατάει, όχι! Μαρία, μη! Πρέπει να του κάρφωσε τις παγωμένες λεπίδες πάνω από 19 φορές στον αριστερό πνεύμονα, είναι σίγουρα νεκρός. Ενώ εκείνος ακούνητος ψυχορραγεί στο πάτωμα εκείνη αρπάζει την τσάντα της και το ψαλίδι, φονικό όπλο στα πανέμορφα της χέρια, και με γρήγορες και προσεκτικές κινήσεις κλείνει τα στόρια και πετάγεται έξω από το μαγαζί. Γιατί; Γιατί Μαράκι; Γιατί άγγελε μου;

Συνεχίζεται..

"Μεταίχνιο " του Νέλλου Σιδέρη

2008-12-13T16:53:00.001+02:00

"Γιατί μάνα με αίμα τα χέρια μου να βάψω;

Γιατί το πουλί να πεινά κι ο αφέντης να χορεύει;"

Νέλλος Σιδέρης

"Μπιλιμπόη" Part 1 του Ζαν Λυκ Κορμοράνου

2008-12-13T16:16:00.001+02:00

Θα σας πω μια ιστορία για τον κο.Μπιλιμπόη, αυτόν τον αισχρό, λυσσασμένο τροβαδούρο.

Νύχτες ολόκληρες περνούσε κάτω από το παράθυρο της αγαπημένης του Μιράντας, γρυλίζοντας τα θλιβερά του άσματα, τα οποία συνήθιζε να συνοδεύει με την ξεκούρδιστη κιθάρα του. Ήχοι στριγγοί, απαίσιοι πραγματικά ήχοι γέμιζαν το στενό σοκάκι με τις ανθισμένες λεμονιές, φρικτά άτακτα γρατζουνίσματα αναστάτωναν την μακάρια σιωπή της νύχτας. Μα η αληθινή φρικωδία ξεδιπλωνόταν σε όλο το τερατώδες της μεγαλείο όταν άρχιζε να τραγουδάει. Σάλια άφριζαν από το κακοσχηματισμένο στόμα του και πιτσίλαγαν το πεζοδρόμιο, καθώς γάβγιζε στίχους όπως αυτοί:

Ω Μιράντα
Ω Μιράντα
Θα στον φορέσω σαν τιράντα
Ω Μιράντα
Τα κωλομέρια σου κάνω στην πάντα
Ω Μιράντα
Θα χύνω και θα χέζω μέσα σου πάντα
Μιράντα, καλή μου Μιράντα
Τʼαρχίδια μου γλυφιτζούρι κάνʼτα
Εσύ μονάκριβή μου
Ψωλαρπάχτρα Μιράντα

Η Μιράντα, αυτός ο καταγέλαστος νάνος, που τα παιδιά του χωριού συνήθιζαν να κλωτσούν μέχρι λιποθυμίας, κλειδωμένη στο σπίτι από τον σαδιστή, αλμπίνο πατέρα της, δάκρυζε από αγάπη σαν άκουγε τον Μπιλιμπόη να στριγγλίζει τα ερωτικά του άσματα. Πόναγε όμως βαθιά, γιατί ήξερε πως οι δυο τους δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι ευτυχισμένοι. Τουλάχιστον όχι εδώ, στην Άνω Σκατομπέρμπερη. Και κάθε βράδυ η ίδια ιστορία, με τον πατέρα της Μιράντας να πετά από το παράθυρο αποφάγια στον Μπιλιμπόη, ο οποίος κάθε φορά άρχιζε σαν το σκύλο να γλύφει το πεζοδρόμιο, πέφτοντας ξανά και ξανά στην ίδια παγίδα: μόλις έσκυβε για να μηρυκάσει κάποιο κόκαλο ή λίγο παγωμένο λίπος, ο πατέρας εκτόξευε εναντίον του με διαολεμένη ακρίβεια μια χαρτοσακούλα με τα σκατά της ημέρας ανάμικτα με τριμένο γυαλί, η οποία πλήγιαζε και λέρωνε τη ράχη του Μπιλιμπόη. Και τότε αυτός το έβαζε στα πόδια γρυλίζοντας, ενώ ο πατέρας έδερνε τη Μιράντα μέχρι αυτή να του ορκιστεί ότι θα βγάλει από το μυαλό της τον Μπιλιμπόη μια για πάντα.

Και έτσι περνούσαν οι μέρες, έπειτα οι μήνες, μέχρι που πέρασαν τέσσερα τρομερά χρόνια. Ο έρωτας των δύο νέων όμως δεν έσβηνε, και στο μυαλό του Μπιλιμπόη μέρα με τη μέρα φούντωνε το πάθος για εκδίκηση. Έπρεπε να καταστρώσει ένα σχέδιο, πράγμα σχεδόν αδύνατο για τον μικροσκοπικό του εγκέφαλο. Παρά την εκτυφλωτική του ηλιθιότητα όμως, ο Μπιλιμπόης ήξερε ένα πράγμα, και το ήξερε, διάολε, διαολεμένα καλά. Και αυτό δεν ήταν άλλο από το να μιμείται τις φωνές των ζώων. Η φύση του είχε δώσει αυτό το σπάνιο χάρισμα, σε αντάλλαγμα για την φρικτή παραμόρφωση του σώματος και του εγκεφάλου του.

Ο πατέρας είχε στην αυλή ένα ψωράλογο, που του είχε πουλήσει μετά τον πόλεμο ένας επιτήδειος για αγωνιστικό, το οποίο όμως, όπως κατάλαβε λίγα λεπτά μετά την αγορά, και αφού φυσικά ο ξένος είχε εξαφανιστεί, ήταν ολότελα τυφλό. Ήταν όμως πιστός και συμπονετικός φίλος, και έτσι ο σαδιστής αλμπίνος το αγάπησε και αποφάσισε να το κρατήσει. Άλλωστε τα ʽέβρισκανʼ μια χαρά οι δύο τους.

συνεχίζεται...

διάβασε το part 2